بيست و پنجم از شبهات مخالفين در صبيحهء بيست و هفتم از عبقريّهء سوّم بساط سوّم ، سمت گزارش يافت ، نهايتا ايشان مىگويند عيسى عليه السّلام كه در آنوقت ، تابع دين اسلام است ، جزيه را برمىدارد و اماميّه قائلاند آن حضرت مهدى موعود عليه السّلام است و اين رفع جزيه ، يكى از سير و طرق او است ، پس على اىّ تقدير ، اين شبهه ميان ما و مخالفين مشترك الورود است و هرچه جواب ايشان از اين شبهه است ، همان ، جواب ما از آن مىباشد ، فتبصّر و لا تغفّل .
سوم : ما ضمن شبههء پنجم از شبهات مخالفين كه در صبيحهء پنجم از عبقريّهء سوّم بساط سوّم بيان شده ، به حكمت بقاى حضرت عيسى عليه السّلام تا وقت ظهور حضرت مهدى اشاره نمودهايم و در اين مقام ، مناسب است حكمت نزول آن جناب از آسمان را مطابق آنچه تور پشتى ، از اعاظم علماى عامّه ، آن را در كتاب معتمد خود ذكر نموده ، نقل كنيم .
در آن كتاب آمده : از جمله وجوه حكمت نزول عيسى عليه السّلام از آسمان ، آن است كه چون مدّت انقراض اين جهان ، نزديك شود - و عيسى عليه السّلام از بنى آدم است - هيچ آفريده از خاك ، در آسمان نميرد ، بلكه بايد در زمين بميرد ؛ چنانكه حق تعالى از اين معنى به قول خود خبر داده :
مِنْها خَلَقْناكُمْ وَ فِيها نُعِيدُكُمْ وَ مِنْها نُخْرِجُكُمْ تارَةً أُخْرى
« 1 » ، چون اجل وى به ضرورت به آخر خواهد رسيد ، حق تعالى او را به زمين فرستد ، تا مرگ وى را هم در زمين دريابد .
حكمت ديگر آنكه يهودان عيسى عليه السّلام را تكذيب كردند و به سحر نسبت دادند و دعوى قتل وى كردند ؛ چنانكه نصّ قرآن از آن خبر داده و حق تعالى رقم مذلّت بر ناصيهء معاملت ايشان بركشيد كه از زمان ظهور حضرت محمدى تا به غايت ، در هيچ بقعهاى از بقاع زمين ، براى كسى از ايشان ، سلطنت و رياست ميسّر نشد ، هميشه در خوارى بودند و باشند و منتظرند بر ايشان فرصتى به دست آيد و به حمد اللّه كه نبوده و نيست .
هامش
( 1 ) . سوره طه : آيه 55 .