در بسيارى از اخبار است كه در نزديكى ظهور حضرت حجّة اللّه ، قحطى شديدى در شام و كوفه روى خواهد داد كه خروج دجّال به آن قحطى مقرون خواهد بود ؛ اكثر خلق تابع او مىشوند ، چون آن ملعون به سحر ، كوهى از نان براى مردم ظاهر مىسازد كه با او حركت مىكند .
علامت چهاردهم : وقوع و شيوع طاعون شديد در كثيرى از بلاد ، بنابه روايت صادقى كه در كمال الدين « 1 » شيخ صدوق قدس سرّه است ، چون آن حضرت فرمود : پيش از ظهور قائم عليه السّلام دو نوع مرگ به مردم روى آورد ؛ يكى موت احمر و ديگرى موت ابيض ، بهنحوى كه از هفت نفر ، پنج نفر هلاك مىشوند ، موت احمر شمشير و موت ابيض طاعون است .
بنابه روايت علوى در غيبت طوسى « 2 » كه مضمون آن با مضمون اين خبر صادقى مطابق است ؛ مراد از موت ابيض ، طاعون است . در كفايه است كه اين علامت ، تحقّق يافته ، زيرا قريب شصت سال قبل از تأليف اين كتاب ، سال هزار و دويست و چهل و هفت كه در همان سال تاريخ آن به كلمه غرمز گذاشته شد ، طاعون شديدى در اكثر بلاد عجم ظاهر شد كه در هر بلدى ، اكثر خلق از طاعون هلاك شدند و هر خانواده و قبيلهاى كه به آن مبتلا مىشدند ، دو ثلث ، بلكه زيادتر از آن هلاك مىگشتند .
اين ناچيز گويد : والد مرحوم اين حقير كه صد و هفده سال از عمرش گذشت و سال هزار و سىصد و سيزده فوت نمود ، مكرّر مىفرمود در اين طاعون كه صاحب كفايه مرقوم فرموده ، چهارده نفر از اخوه و اخوات و والد و والده بوديم و جز چهار نفر از ما باقى نماند . از جمله مىفرمود : جنازهء سه برادرم را متعاقبا وارد مغتسل نمودند كه هنوز از غسل برادر اوّلم كه فوت شده بود ، فارغ نشده بوديم ، جنازهء برادر دوّم را وارد نمودند ، مشغول غسل آن شديم كه جنازهء برادر سوّم را وارد ساختند ، نعوذ باللّه من هذه النازلة و امثالها .
هامش
( 1 ) . كمال الدين و تمام النعمة ، ص 655 .
( 2 ) . الغيبة ، ص 438 .