گردانم ، به ربوبيّتم اقرار كنى ؟
گويد : بلى . پس دو ديو را به صورت پدر و برادرش در نظر او مجسّم گرداند .
عبارات صاحب اسرار الفاتحة ، با فى الجمله تغييرى از داعى در اسلوب و ترتيب آن به آخر رسيد .
[ احياى مرده توسط دجّال ]
اشارتان :
الاولى ، مصابيح كه در فتنهء اخير ، كيفيّت مرده زنده كردن دجّال را از آن نقل نموده ، نزد عامّه كتاب بسيار معتبرى است و از تأليفات ابو محمد محيى السنه ، حسين بن مسعود بغوى است كه شافعى مذهب و شيخ مفسّر محدّثى است كه شرح السنه كه در حديث و معالم التنزيل كه در تفسير است نيز ، از مؤلّفات او است .
چنانكه گويند : مصابيح در حديث ، شبيه به كتاب من لا يحضره الفقيه شيخنا الصدوق در حذف اسانيد و اسناد خبر به راوى اصلش است ، وفات مؤلّف آن در مرورود ، سال پانصد و پانزده واقع شده است ، بغوى منسوب به بغ است و آن ، بلدى در خراسان و ميان مرو و هرات است .
الثانيه ، آنچه اين ناچيز در آخر عنوان چهلم از جزو دوّم كتاب الجنّة العاليه - كه به طبع رسيده - نوشتهام كه حديث احياى مرده توسّط دجّال ملعون است ، حديثى عامّى است و امّا از طرق خاصّه چيزى در اينخصوص وارد نشده كما لا يخفى على المتتبّع و قبل از اطّلاعم بر كتاب كفاية المهتدى في معرفة المهدى بوده ، بعد از اطّلاع بر آن كتاب ، معلوم شد در احاديث خاصّه نيز ، احياى مرده توسّط آن ملعون ، تمويها وارد شده است .
مرحوم سيّد جليل و عالم نبيل ، مير محمد بن محمد لوحى سبزوارى كه از تلامذهء مرحوم ميرداماد و شيخنا البهايى - زاد اللّه بهائهما في الجنة - بوده ، ذيل حديث سى و نهم از اربعين خود كه به كفاية المهتدى في معرفة المهدى مسمّاست ، جملهاى از اخبار