خودش تا قيام قائم - عجل اللّه تعالى فرجه - ، شدنى بود ، خبر مىداد ، در آن اثنا امام حسين عليه السّلام عرض كرد : يا امير المؤمنين عليه السّلام ! خداوند عالم ، چهوقت روى زمين را از ظالمان پاك مىكند ؟
فرمود : خدا زمين را از ظالمان پاك نكند ، تا آنكه خونى كه ريختن آن حرام است ، ريخته شود و بعد از آن ، امر بنى اميّه و بنى عبّاس را در حديث طولانى ذكر فرمود .
سپس فرمود : وقتى قائم خراسان قيام كند ، به سرزمين كوفه و ملّتان غالب گردد و به جزيرهء بنى كاوان - جزيرهاى در درياى بصره است - بگذرد ، پادشاهى ، با داد از گيلان برخيزد ، اهل قريهء ابردان - دهى در نزديكى استرآباد - و اهل ديلم او را اطاعت كنند ، بيدقهاى ترك براى پسرم ظاهر شود ، در حالىكه در اطراف عالم متفرّق باشند و پيش از آن ميان شرّها و فسادها واقع گشتهاند ، آنوقت كه با اهل بصره محاربه واقع شد و امير امرا قيام نمود .
حضرت حكايتى طولانى ادا فرمود و پس از آن گفت : در اينوقت چندين هزار كشته شود ، صفهاى لشكران ، بسته و برّه بز كشته شود ، آنوقت ، خونخواهى براى خونخواهى برخيزد . سپس فرمود : كافر هلاك مىشود بعد از آن قائمى كه خلايق ، ظهورش را آرزو كنند و امامى كه مخفى و پنهان است ، قيام كند و براى او فضل و شرف است . يا حسين ! او از اولاد تو است . ميان دو ركن مكّه پسرى مانند او نيست ، با جماعت قليل با دو آلت حرب ظهور كند و بر انس و جنّ غالب شود و احدى را از فرومايگان و بدان را وا نگذارد . خوب و گوارا باد براى كسانى كه زمان او را دريابند و در ايّام خلافت او ، در خدمتش باشند !
[ روايتى از حضرت امير ( ع ) ] 7 نجمة
علّامه مجلسى رحمه اللّه در بحار از علقمة بن قيس روايت كرده : امير المؤمنين عليه السّلام در منبر كوفه ، خطبهء لؤلؤه را ادا فرمود و در آخر آن ، اين فقره را بيان كرد : آگاه باشيد ! من