اصفهان به ارادهء نجف اشرف بيرون آمده ، در اثناى راه در منزل كرند وفات كرد ، جنازهء او را به نجف آورده ، در باب قبلهء صحن مطهّر ، مقابل مقبرهء شيخ استاد شيخ مرتضى الانصارى - طاب ثراه - دفن نمودند . حقير چون هنگام دخول به صحن از آن باب عبور مىكردم ، به رعايت حقّ تعليم علم براى شيخ استاد فاتحه مىخواندم و هنگام خروج از صحن به رعايت حقّ تشريب آب ، براى سيّد مذكور فاتحه مىخواندم .
اتّفاقا روزى در امر معاش ، شدّتى عارض شد و طرق تدبير ، در وقت خروج از صحن مطهّر مسدود گرديد كه نوبت فاتحه سيّد مذكور بود ، چون نزد قبر او رسيدم ، ملتفت شدم كه بايد كفايت اين امر را به عهدهء سيّد گذاشت و اگر كفايت نكرد ، ديگر نبايد قرائت فاتحه كرد ، زيرا كسى كه در عالم ارواح اين اندازه قدر ندارد ، نبايد او را به فاتحهء خاصّى اختصاص داد و اين واقعه ، در اوايل شب بعد از خروج از حرم محترم اتّفاق افتاد .
چون عادت دخول حرم ، اوّل شب بعد از نماز عشا بود و اوّل روز بعد از نماز صبح بود ، اين كلام را گفته ، رفتم . اتّفاقا همان شب در خواب ديدم شخصى آمد ، پولى آورد و گفت : اين را سيّد فرستاد . روز كه شد ، شخصى آمد و به قدر حاجت پولى آورد و از سؤال و خواب معلوم شد كه اين حواله ، از همان جناب بوده ، حسن ظنّم ، زيادتر از سابق شد و رشتهء فاتحه را قطع نكردم .
مؤلّف گويد : اين قضيّه مؤيّد آنچه در اخبار وارد شده ، از استحباب زيارت قبور علما ، صلحا ، زهّاد و عبّاد و استمداد از ارواح ايشان در حلّ مشكل و فتح معضل و نيل به مثوبات كثير ، فوايد جليل ، آثار عظيم و نتايج فخيم است ، بلكه براى خصوص اهل علم سزاوار است كه زيارتشان علما و صلحا و صاحبان نفوس كامله را زيادتر از سايرين و توقّفشان در آنجاها بيشتر باشد ، چرا كه براى تلطيف ذهن و واضح شدن مشكلات علوم و درك فيوضات و تجلّى اشراقات ، مدخليّت تامّ دارد .
به اين جهت است كه وقتى خاتم الحكماء اليونانيّين ، ارسطو طاليس در مدينهء اسطاغى كه خود ، تجديد كرده بود ، از دنيا رفت ؛ اهل اسطاغى را جمع كردند ،
العبقري الحسان في أحوال موالانا صاحب الزمان ( ع ) — صفحة 708
مساهمون: صادق برزگر بفرويى
ص٧٠٨