و به او مايل مباش ! به خانهء خود برگرد كه عموى تو وفات كرده و خداوند مال و زن او را نصيب تو كرده است .
ابن ابى روح گويد : چون آن مكتوب را ديده ، مسرور شدم ؛ گوشواره را تسليم كرده ، مال را با خود به بغداد برگردانده ، نزد حاجز برده ، وزن نمودم ؛ در آن هزار درم و پنجاه دينار بود . سى دينار به من داد و گفت : مأمور شدهام اين را به جهت مخارج راه به تو بدهم . آن را گرفته ، به منزل خود آمدم . ناگاه مردى نزد من آمده ، خبر داد كه عمويم مرده و كسان من ، مرا خواستهاند . من به وطن مراجعت كردم ، ديدم عمويم مرده و سه هزار دينار و صد هزار درم از او ارث بردم . « 1 »
مؤلّف گويد : اين روايت را با فى الجمله تفاوتى در مدينة المعاجز « 2 » از كتاب ثاقب المناقب « 3 » نقل نموده و نام آن زن دينوريه را فاطمه ذكر نموده است .
[ احمد بن ابى روح ] 43 ياقوتة
ايضا در اين باب است كه احمد بن ابى روح ، خطّ مبارك آن حضرت را در خصوص امر ديگرى ديده است .
نيز راوندى از احمد بن ابى روح روايت نموده ، گفت : به سوى بغداد بيرون رفتم و با من مالى از ابو الحسن خضر بن محمد بود كه به من امر كرده بود تا آن را به اهلش برسانم ، لكن به ابى جعفر محمد بن عبد اللّه عمرى ندهم ، بلكه به غير او بدهم و امر كرده بود به جهت مرضى كه دارد برايش خواهش دعا كنم و از حكم و بر سؤال كنم كه پوشيدن آن در نماز جايز است يا نه .
داخل بغداد شدم ، نزد عمرى رفتم ، از گرفتن مال ابا نمود و گفت : آن را نزد ابى جعفر محمد بن احمد ببر و به او بده كه به اخذ اين مال مأمور است و در اين باب به سوى او
هامش
( 1 ) . الخرائج و الجرائح ، ج 2 ، ص 702 - 699 .
( 2 ) . مدينة المعاجز ، ج 8 ، ص 173 - 170 .
( 3 ) . الثاقب فى المناقب ، ص 596 - 594 .