عبقريّه هشتم [ وقوفيافتگان به اثرى از آثار آن جناب ]
در بيان حكايات كسانى كه امام عصر - عجّل اللّه فرجه - را به شخصه و جثّته در غيبت كبرا و در غيبت صغرا نديدهاند ولى به اثرى از آثار وجودى شخصى آن بزرگوار واقف شدهاند كه مقرون به معجزه بوده ، مثل نور آن بزرگوار ، كتابت آن ، استماع صوت مباركش و غير اينها و در اين عبقريّه ، چند ياقوته است .
[ سيد بن طاوس ( ره ) ] 1 ياقوتة
سيّد بن طاوس صوت آن بزرگوار را شنيده است .
سيّد جليل ، رضى الدين على بن طاوس ، در اواخر كتاب مهج الدعوات « 1 » فرموده :
من در سرّ من رأى بودم كه سحر ، دعاى قائم عليه السّلام را شنيدم . سپس دعا را حفظ كردم براى آنكه آن را از زندهها و مردهها و ابقهم ذكر كرده بود ، يا فرمود : واحيهم فى عزّنا و ملكنا ، يا فرمود : سلطاننا و دولتنا .
اين قصّه در شب چهارشنبه ، سيزدهم ذىقعدهء سال ششصد و سى و هشت واقع شده بود .
هامش
( 1 ) . مهج الدعوات ، ص 296 .