مدّت مديدى در خدمت وى ماند ، مال بسيارى بهدست آورده ، نزد يزيدى برد .
يزيدى او را گرفت ، سخت مؤاخذهاش كرد و چنان بر سرش زد كه چشمهايش آب آورد و با كورى مرد .
ابن عيّاش گفته : وقتى بمرد ، روزى با ابو دلف يكجا جمع شديم و در مورد ابو بكر بغدادى گفتگو نموديم .
او گفت : آيا مىدانى فضيلت و زيادتى شيخ ؛ يعنى ابو بكر بغدادى بر ابو القاسم حسين بن روح و ديگران از چه جهت بوده ؟
گفتم : نه .
گفت : از اين جهت است كه ابو جعفر محمد بن عثمان در مقام وصيّت ، نام ابى بكر را بر نام او مقدّم داشت .
وقتى اين را شنيدم ، گفتم : بنابراين بايد منصور دوانيقى از ابو الحسن موسى بن جعفر عليهما السّلام افضل باشد ، زيرا صادق عليه السّلام در وصيّت خود ، نام منصور را بر نام وى ، مقدّم داشت .
ابو دلف گفت : در خصوص شيخ ، تعصّب و به او دشمنى مىكنى .
گفتم : همه ابا بكر بغدادى را دشمن مىدارند و به او تعصّب مىورزند .
گفتگوى ما با او بهجايى انجاميد كه نزديك بود گريبان يكديگر را بگيريم و حال ابو بكر بغدادى در قلّت علم و شرافت مشهورتر از اينها است و ديوانگى او ، زيادتر از اين است كه شمرده شود و كتاب را با اين چيزها پر نمىكنيم .
از شيخ ابى عبد اللّه محمد بن نعمان روايت كرده : ابو الحسن على بن بلال مهلبى به من خبر داد از ابو القاسم جعفر بن محمد بن قولويه شنيدم مىگفت : خداوند عالم ، ابو دلف را حفظ نكند ، ما او را ملحد مىدانستيم . بعد از آن ، ديوانه شد و به زنجيرش كشيدند ، سپس به تفويضى قايل شد و ما هرگز با وى ارتباط و خلطه نداشتيم .
هروقت در مجمع مردم حاضر مىگشت ، بر او استخفاف و اهانت مىنمودند و شيعيان جز زمان اندكى با او آشنايى نداشتند ، جماعت شيعه از او و از كسانى كه به او
العبقري الحسان في أحوال موالانا صاحب الزمان ( ع ) — صفحة 206
مساهمون: صادق برزگر بفرويى
ص٢٠٦