شكر خدا را بهجا آورد ، آن مال را تسليم نمودم و بعد از آن اموالى كه به دستم مىرسيد ، نزد او مىبردم .
راوى گويد : در ايّام حيات جعفر بن محمد قولويه از ابى الحسن على بن بلال بن معاويه مهلبى شنيدم كه او از ابى قسم جعفر بن محمد قمى مىگفت : از جعفر بن احمد بن متيل قمى شنيدم كه مىگفت : در بغداد ده نفر بودند كه از جانب محمد بن عثمان ابو جعفر عمرى برخى تصرّفات مىكردند ، از جملهء ايشان ابى قسم حسين بن روح بود و خصوصيّت همهء ايشان نسبت به ابى جعفر عمرى بيشتر از ابى قسم بن روح بود . ابى قسم اينگونه خصوصيّت نداشت كه ايشان داشتند ؛ چنانكه اگر حاجتى برايش روى مىداد ، يكى از ايشان وساطت او را نزد ابى جعفر مىكرد . لكن وقتى وفات ابى جعفر رسيد ، اختيار امور در دست وى گرديد و وصيّت ابى جعفر به او شد .
راوى گويد : مشايخ ما گفتهاند ما شكّ نداشتيم اگر حادثهاى براى ابى جعفر رو دهد ؛ يعنى وفات نمايد ، جز جعفر بن احمد بن متيل يا پدرش در جاى او نمىنشيند ؛ زيرا خصوصيّت او را نسبت به ابى جعفر بيشتر و او را بسيار در منزل وى ديده بوديم . « 1 »
حتّى نقل شده ابى جعفر اواخر عمرش نمىخورد ، جز طعامى كه در منزل جعفر بن احمد بن متيل يا در منزل پدر او درست كرده مىشد و اين به سبب امرى بود كه براى او واقع شده بود ، طعام وى همان بود كه در منزل جعفر و پدر او مىخورد و اصحاب شكّ داشتند در اينكه اگر حادثه به ابى جعفر وارد شود ؛ يعنى مرگ او را دريابد ، هر آينه در خصوص وكالت ، غير از جعفر بن احمد به كسى وصيّت نمىكند ، زيرا بيش از ديگران با او خصوصيّت و دوستى داشت .
وقتى زمان وفاتش فرارسيد ، اختيار وكالت و امور آن به ابى قسم منتقل گرديد ؛ در آن حال همهء ايشان وكالت او را قبول نموده ، انكار نكردند و همچنان كه ابى جعفر را يارى مىكردند با او نيز بودند . جعفر بن احمد بن متيل هم از جمله كسان ابى قسم بود ،
هامش
( 1 ) . الغيبة ، شيخ طوسى ، ص 369 .