على بن الحسين عليهما السّلام فرمود : آيهء
وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلى بِبَعْضٍ فِي كِتابِ اللَّهِ
« 1 » در شأن ما نازل شده و آيهء
وَ جَعَلَها كَلِمَةً باقِيَةً فِي عَقِبِهِ
« 2 » در حقّ ما فرود آمده و امامت تا روز قيامت در فرزندان حسين بن على بن ابى طالب است ؛ به درستى كه براى قائم ما دو غيبت است كه يكى از آن دو ، درازتر از ديگرى است ، نخستين غيبت ، شش روز و شش ماه و شش سال مىباشد و امّا زمان دوّمين غيبت ، به طول انجامد ، تا آنكه اكثر قايلين به اين امر از آن برگردند ، پس بر آن ثابت نماند ، مگر كسى كه يقين قوى و معرفت صحيح داشته باشد ، در سينهء خود ، تنگى ، يعنى انكار از حكم ما نيابد و بر فرمان ما اهل بيت تسليم شود .
بعض از شرّاح احاديث ذيل اين خبر شريف ، فرموده : بدان دو غيبتى كه در اين خبر است ، غيبت صغرا و كبرا كه در السنه و افواه علما ، بلكه مطلق شيعهء اثنا عشريّه داير مىباشد ، نيست . چراكه آن ، فقط اصطلاحى از علما و ارباب حديث است كه ازمنهء نصب نوّاب خاصّه و سفراى مرضيّه را غيبت صغرا و از به دو انسداد باب ، نيابت خاصّه را غيبت كبرا گويند ؛ هرچند همين معنى را مىتوان از مطاوى پارهاى از اخبار استفاده نكرد و لكن در اخبار و آثار ، بر اين اصطلاح تصريحى نيست .
بلى مضمون بعض اخبار كه از جمله همين خبر مىباشد ، اين است كه براى حضرت قائم - ارواحنا فداه - دو غيبت است يكى زمانش كوتاه و ديگرى بس دراز است ، چون در اين خبر ، زمان غيبت كوتاه آن جناب ، شش روز و شش ماه و شش سال تحديد شده ، پس مقصود ، برههاى از زمان غيبت است كه نسبت به ساير زمانها ، نوعى اختصاص و امتياز دارد و از سياق خبر ، تقدّم زمان اين غيبت بر زمان غيبت طولى نيز ، استفاده مىشود ، لذا ابتداى اين غيبت ، زمان ولادت يا زمان امامت آن حضرت است و بلا شبهه ، هريك از اين دو زمان يك قسم امتيازى نسبت به ساير زمانها داشته ، زيرا غيبت آن حضرت در بدايت ولادت تا اوايل امامت ، يك نحو غيبت و از اوايل امامت
هامش
( 1 ) . سوره انفال ، آيه 75 .
( 2 ) . سوره زخرف ، آيه 28 .