مقصود بود و به اين مقام مربوط نبود ، از ذكر آنها اعراض نموديم . كسى كه طالب آنها باشد ، به آن دو كتاب رجوع كند .
از ايشان ، صبرة بن سعد بن سهم القرشى است ؛ چنانچه شيخ صدوق در كمال الدين « 1 » فرموده : او صد و هشتاد سال عمر كرد ، دولت اسلام را درك نمود و به موت فجأة ، از دنيا درگذشت و بعد از درك دولت اسلام درنگ ننمود .
از ايشان ، حضرت اسحاق « 2 » پيغمبر است كه رسولى با قدر و منزلت بوده و معجزات و خوارق عادات بسيارى از او به ظهور رسيده ؛ چنانكه در اخبار الدول است كه مردى از كفّار ، وقتى از او خواست جلود يابسهاى كه در موضعى افتاده بود ؛ نفخ نمايد تا زنده شوند ؛ پس به دعاى آن حضرت ، تمام آنها زنده شدند . سپس آن كافر خواستار شد همچنان پوست خشكيده گردند . چون به اعجاز آن حضرت به صورت اوليّه برگشتند ، آنها را پر از ريگ نموده و احياى آنها را از آن حضرت خواست ؛ آنگاه همگى زنده شدند .
در ناسخ است كه آن جناب ، مردى تمام قدّ و سياه چشم بود و گونهاى مايل به سبزى داشت ، در كبر سنّ ، چشمش را از بينش و بصر ، بهرهء چندانى نماند و به صلاح سجيّه و شفقت فطرى ، معروف بود . چون از سراى فانى به جنان جاودانى رخت بست ، حضرت يعقوب به تجهيز و تكفينش پرداخته ؛ جسد مباركش را در شهر اربع مدفون ساخت كه حبرون عبارت از آن است و اكنون آن مزرعه به قدس خليل مشهور است . مدّت زندگانيش در جهان فانى ، يك صد و هشتاد سال بود و در اخبار الدول نيز ، همين مقدار است .
هامش
( 1 ) . كمال الدين و تمام النعمة ، ص 565 ؛ بحار الانوار ، ج 51 ، ص 245 .
( 2 ) . ر . ك : سفينة البحار ، ج 5 ، ص 193 .