و براى او كتبى است ؛ سوّم جمادى الأولى سنهء ششصد و چهل و دو وفات كرد ، شيخ فاضل ابن ابى جمهور احسايى در اوّل كتاب غوالى اللئالى « 1 » به اسانيد خود از علّامه جمال الدين حسن بن يوسف بن المطهّر روايت كرده كه فرمود : از مولاى ما شرف الدين اسحاق بن محمود يمانى ، قاضى در قم ، از خال خود ، مولانا عماد الدين محمد بن فتحان شيخ صدر الدين ساوهاى روايت كردم كه گفت :
بر شيخ بابارتن داخل شدم و ابروان او از پيرى بر چشمانش افتاده بود ، آنها را از چشمهايش بالا نبرد ؛ به من نظر نمود و گفت :
اين دو چشم را مىبينى ! بسيار شده كه به روى مبارك رسول خدا نظر كرده ، به تحقيق روز حفر خندق آن جناب را ديدم كه با مردم خاك را به دوش خود برمىداشت و شنيدم كه در آن روز مىفرمود : اللّهم انّي اسئلك عيشة هنيئة و ميتة سويّة و مرّدا غير مخن و لا فاضح .
عالم ربّانى مولانا محمد صالح مازندرانى ، در شرح اصول كافى « 2 » فرموده : من ديدم به خطّ علّامه حلّى كه در چهاردهم ماه رجب سنهء هفتصد و هفت آن را به دست خود نوشته بود كه از مولانا شرف الملّة و الدّين روايت كردم . . . ، تا آخر آنچه از غوالى نقل كرديم .
ظاهر آن است كه مثل ايشان تا مطمئن نبودند ، چنين خبر عجيبى را به حسب سند نقل نمىكردند ، پس معلوم شد تضعيف شيخ بهايى و تكذيب او مستندى جز كلام ذهبى ، صاحب رسالهء كسر وثن بابارتن ندارد و گويا مستندى غير از استبعاد نداشته باشد . و اللّه العالم .
هامش
( 1 ) . عوالى اللئالى العزيز فى الاحاديث الدينية ، ج 1 ، صص 29 - 28 .
( 2 ) . شرح اصول الكافى ، ج 2 ، ص 312 .