اين مجلس ، محلّ توجّه عموم اهل شهر بود ، غالبا راه مجلس مسدود مىشد و جماعت ديگرى در اطراف كوچه انتظار داشتند تا زمانى كه تبدّل اشخاص شود ، جماعتى خارج شوند و آن جماعت به جاى آنها بيايند .
سيد گفت : روز نهم ، ساعت دو و سه كه دو ساعت از دسته مىگذرد ، شما پاى چاه كه نزديك در خانه است ، نشستهاى ؛ يك مرتبه حال شما پژمرده مىشود و تمام بدنتان تكان مىخورد . در آن حال به آن نقطهء معيّن نگاه كنيد كه آخر حدّ مجلس زنهاست ، زيرا نصف فضاى خانه متعلّق به زنانه بود كه جلو واقع مىشد و نصف مؤخّر مردانه بود كه هنگام جلوس ، مردها پشت سر زنها واقع مىشدند ، منبر محاذى زنها گذارده مىشد و مردها صورت زنها را نمىديدند ، مجلس اندرون خانه كه وسيعتر بود برپا مىشد و احقر نزد در مىايستادم و پذيرايى مىكردم . اطاق بيرونى نيز مجمع آقايان روضهخوان بود .
سيد گفت : هر وقت تكان خوردى به آن نقطهء مجلس متوجّه باش ، يك عدّه اشخاص حدود ده دوازده نفر به يك هيأت و يك لباس و يك شكل نشستهاند . يكى از آنها حضرت ولىّ عصر است .
اوّل ساعت دو از دسته آنان از اطاق روضهخوانها از طرف بيرونى وارد مىشوند و تا ساعت سه تشريف دارند . ساعت سه كه مجلس به جهت تبدّل اشخاص به هم مىخورد ، ضمن مردم بيرون مىروند و شما ملتفت نمىشويد .
سيد گفت : با وضو باشيد ، به محضر مباركشان برويد و خدمتى از قبيل چاى دادن يا استكان برداشتن بكنيد . آنها براى شما قيام نمىكنند و مىگويند : اين خانهء خودمان است ، در خانه برويد و از مردم پذيرايى كنيد . در ساعت جلوس ايشان ، دو روضهخوان مىخوانند ، هر دو از امام زمان مىگويند و كسى مصيبت نمىخواند ؛ مع ذلك ، مجلس بسيار مشوّش و ضجّه و ناله از هرروز بيشتر مىشود . آقاى اشرف الواعظين كه هرروز يك ساعت بعد از ظهر مىآيند و مجلس را ختم مىكنند ، همين ساعت مىآيند ، منبر مىروند و از امام زمان مىگويند .
العبقري الحسان في أحوال موالانا صاحب الزمان ( ع ) — صفحة 474
مساهمون: صادق برزگر بفرويى
ص٤٧٤