حضرت فرمود : بلى ! چون حسين درگذرد ، پسر او على ، وصىّ و خليفه باشد و چون مدّت خلافت و وصايت على به نهايت رسد ، پسر او محمد و چون مدّت وصايت محمد تمام شود ، پسر او جعفر و پس از او پسرش موسى و بعد از او ، پسرش على و پس از او ، پسرش محمد و بعد از او ، پسرش على و پس از او ، پسرش حسن و بعد از او ، پسرش حجّت بن الحسن ؛ ايشان دوازده امام ، به شمارهء نقباى بنى اسراييلاند .
نعثل گفت : جاى ايشان در بهشت كجا است ؟ فرمود : با من و در درجهء منند .
گفت : شهادت مىدهم الهى نيست الّا حضرت اللّه تعالى و شهادت مىدهم تو رسول و فرستاده خدايى و شهادت مىدهم ايشان اوصياى بعد از تواند و به تحقيق اين معنى را در كتب متقدّمه يافتهام . اى رسول خدا ! از وصىّ دوازدهم از جملهء اوصيايت مرا خبر ده ؟ آن حضرت فرمود : او غايب خواهد شد تا او را بينند و زمانى براى امّت من پيش آيد كه از اسلام ، مگر اسم اسلام و از قرآن مگر رسم قرآن نماند . در آن هنگام خداوند تعالى او را به خروج نمودن رخصت دهد .
پس نعثل بلرزيد ، از پيش پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله برخاست و در آن حال مىگفت : صلوات خدا بر تو باد ! اى بهترين پيغمبران و صلوات خدا بر اوصياى تو باد ! كه از عيبها و گناهان پاك و منزّهاند و سپاس و حمد مر خداى را كه پروردگار عالميان است . « 1 »
در بعضى از روايات در اواخر اين حديث زيادتى هست با شعرى كه نعثل در مدح پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و ائمّهء اثنا عشر - صلوات اللّه عليهم اجمعين و رضوانه - انشا نمود .
[ روايت محمد بن مسلم ] 5 مسكة
خبر دوازدهم : نيز از فضالة بن ايّوب از ابان بن عثمان از محمد بن مسلم از ابو جعفر عليه السّلام روايت كرده ، پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم به امير المؤمنين عليه السّلام گفت : من به مؤمنان اولايم از نفسهاى ايشان ، بعد از آن ، تو يا على ! به مؤمنان اولايى از نفسهاى ايشان ،
هامش
( 1 ) . ر . ك : كفاية المهتدى ، [ گزيده ] ، ص 63 - 61 ، حديث نهم .