سيّد جليل ، على بن طاوس در فصل هشتم از كتاب فلاح السائل « 1 » فرموده : بعد از ذكر ترغيب در دعاى براى اخوان كه اگر اين همه فضل دعاست براى برادران تو ، پس چگونه خواهد بود فضل دعا كردن براى سلطان تو كه او سبب وجود تو است و تو اعتقاد دارى كه اگر نبود آن جناب ، نمىآفريد خداوند تو را و نه احدى از مكلّفين را در زمان او و زمان تو و اينكه لطف وجود او - صلوات اللّه عليه - سبب است از براى هر چه كه تو و غير تو در آنيد و سبب است از براى خيرى كه مىرسيد به آن .
پس حذر كن آنگاه حذر كن از اينكه مقدّم بدارى نفس خود را يا احدى از خلايق را در ولا و دعا از براى آن جناب عليه السّلام ، به غايت آنچه ممكن شود .
و حاضر كن قلب خود را و زبان خود را در دعا ، از براى اين سلطان عظيم الشّأن و حذر كنى از اينكه اعتقاد كنى كه من اين كلام را گفتم براى اينكه آن جناب محتاج است به سوى دعاى تو . هيهات كه اگر اين را معتقد شوى ، پس تو مريضى در اعتقاد و دوستى خود بلكه آن را گفتم براى آن چيزى بود كه به تو شناسانم از حقّ عظيم آن جناب به تو و احسان بزرگ او به سوى تو و به جهت اينكه هرگاه دعا كردى براى او ، پيش از دعا كردن براى نفس خود و براى اينكه عزيز است نزد تو ، نزديكتر خواهد بود به آنكه باز نمايد خداوند جلّ جلاله ، ابواب اجابت را در پيش روى تو زيرا كه ابواب قبول دعا را اى بنده بستى به سبب گناهان .
پس هرگاه دعا كردى براى اين مولاى خاص در نزد مالك احيا و اموات ، اميد است كه به جهت آن وجود مقدّس ، خداوند ابواب اجابت را باز نمايد .
پس داخل شوى تو در دعا كردن براى نفس خود و براى آنكه دعا مىكنى براى او در زمرهء اهل فضل او و فرو مىگيرد رحمت خداوند جلّ جلاله امر تو را و كرم و عنايت او به تو . زيرا كه چنگ زدى در دعا به حبل او و نگويى كه من نديدهام فلان و فلان را ، از كسانى كه پيروى مىكنى ايشان را از مشايخ خود كه عمل بكنند به آنچه من مىگويم و نيافتم ايشان را مگر غافل از مولاى ما كه اشاره كردم به سوى جنابش - صلوات اللّه عليه - .
هامش
( 1 ) . فلاح السائل ، ص 44 - 45 .