مدّت سال قران اكبر و آن نهصد و هشتاد سال شمسى است تقريبا و اگر اسباب فلكيّه ، دلالت كند بر غير اين ، جايز است كه تعيّش كند كمتر از اين يا بيشتر از اين .
اگر صحيح باشد اين سخنان ، پس نفعى ندارد ؛ زيرا كه ولادت « م ح م د » بن الحسن عليهما السّلام نبود در يكى از قرانات چهارگانهء اعظم و اكبر و اوسط و اصغر ، چنان چه مذكور است در كتب مواليد ائمّه عليهم السّلام مثل كتاب اعلام الورى و غيره . و اختلاف كردند تا آخر آنچه گذشت و تاكنون در كتب مواليد ائمّه عليهم السّلام خصوص اعلام الورى ، بلكه در كتب غيبت ، صورت طالع ولادت آن حضرت ديده نشده ، نمىدانم اين كابلى از كجا برداشته و علاوه ، آن را نسبت به جمعى داده و جمعى ديگر به نحو ديگر به نحوى كه ناظر گمان مىكند كه اين مرد متتبّع خبير است و ظاهر آن است كه از مجعولات خود او باشد كه مبناى آن كتاب بر آن است و بر فرض صحّت ، ضررى به جايى ندارد . زيرا كه مقصود از نقل كلمات اين طايفه ، وجود اسباب سماويّه و اوضاع نجوميّه است براى طول عمر ، به زعم ايشان ، حسب آنچه مطّلع شدند بر آنها و محتمل است وجود بسيارى از آنها كه مطّلع نشدند بر آن و هرگز نتوانند دعواى انحصار كنند در آنچه دانستند .
مخفى و مستور نماند كه در نقل حكايات ، اقتصار كرديم بر آنچه در كتب معتبره ديديم يا از ثقات و علما شنيديم و ترك كرديم نقل بسيارى از وقايع را كه به سند معتبر به ما نرسيد يا در كتب جماعتى بود كه در نقل اين گونه قصص ، مسامحه كردند و هر چه از هر كس در هر جا ديدند يا شنيدند ، جمع كردند و به جهت ذكر پارهاى كه علايم كذب در آن لايح بود ، باقى را از درجهء اعتبار ساقط نمودند .
و مناسب است ختم اين باب به ذكر كلام فاضل متتبّع ميرزا محمّد نيشابورى در كتاب ذخيرة الالباب معروف به دوائر العلوم كه در فايدهء يازدهم از باب چهاردهم آن ذكر كرده و آن فايده در ذكر اسامى كسانى است كه حضرت قائم عليه السّلام را ديدند در حيات پدر بزرگوارش و در غيبت صغرى و كبرى .
آنها را ما در اين باب ذكر نموديم با زيادتى بسيار ، جز آنكه در آخر آن فايده ، چند نفر را نام برده كه بر حكايات ايشان واقف نشديم .
النجم الثاقب في أحوال الإمام الحجة الغائب ( عج ) ( نجم ثاقب در احوال امام غايب ع ) ( فارسى ) — صفحة 846
مساهمون: ميرزا حسين النوري الطبرسي
ص٨٤٦