و مؤمنى از طايفه « اورنات » كه عسكر سلاطين رومند و به تشيع علانيه معروفند در آن بلاد ، به فقير گفت : در استانبول : در زمان « ايلدرم بايزيد » از ملوك عثمانى ، در مسجدى كه الحال مشهور است به « باباصوفيه » و سابق بر اين بتكده بود كه در اسلام مسجد نمودند و دست به عمارت آن نگذاشتند و يك طرف آن را از ته دريا بالا آورده ، بلكه نصف اين مسجد بر روى درياست و در دنيا از آن عظيمتر مسجد نيست و در آنجا لوحى يافتند . در آن چند سطر به خط يونانى نقش بود كه هزار و دويست سال قبل از بعثت نوشته بودند . در زمان « ارماطيس » پادشاه يونان كه « كل مختوم » در زمان او بههم رسيد و در آن لوح اسامى چهارده معصوم عليهم السّلام ثبت بود و در يك طرف آن لوح تبرّى و ملامت و مذمّت معاويه و عمر بود و در آن لوح نوشته بود : مهدى آخر الزمان از امّت مرحومه است و از فرزندان دختر احمد است كه مسيح و حواريين به او اقتدا مىكنند و وقتى كه او ظاهر شود ، دنيا پر از ظلم باشد و او آن را پر از عدل كند و آن لوح را چون ترجمه كردند و بر بايزيد خواندند ، از رسوائى سبّ عمر و معاويه و تعصب ، آن لوح را در « اسكوردا » به دريا انداخت . اين است اجمالى از مقامات غير مسلمان و سنّيان از اسلاميان در خصوص حضرت مهدى عليه السّلام .
و امّا مقامات غير اثنا عشريه از شيعه
پس طايفه اسماعيليه ، اسناد مهدويت به مهدى از فرزندان « اسماعيل بن جعفر صادق عليه السّلام » مىدهند و اين مهدى از سلاطين مصر و اسكندريه مغرب بوده .
و « ناووسيه » از شيعه مىگويند : خود حضرت صادق عليه السّلام ، مهدى اين امّت است و او غيبت نموده ، ظاهر خواهد شد با لشكر بىحد و شمار و خروج خواهد كرد .
و طايفه « كيسانيه » مىگويند : امام بعد از امام حسين عليه السّلام ، « محمّد بن حنفيه » است و مهدى موعود اوست و او زنده است و در كوه رضوى يا رضوان - از كوههاى يمن - غايب گشته در كهف عقيق و چون دجال بيايد ، او خروج خواهد كرد و دجال را خواهد كشت و زمين را پر از عدل و داد خواهد كرد و طايفهاى از ايشان گويند : « محمّد بن حنفيه » خداست و « مختار » و « مسيب » و « سيد بن اسماعيل حميرى » او را مهدى مىدانند . لكن سيد مذكور خدمت حضرت امام صادق عليه السّلام رفته بود و توبه كرده و دين آن حضرت را فراگرفت .