و بالجمله در همه اين كتابها به اقوال مختلفه و لغات مشكله ، بيان احوال آن حضرت را نمودهاند كه ظهور و خروج خواهد كرد و « جاماست حكيم » تصريح به اين كرده و در كتاب « فرهنگ الملوك » كه « اسرار العجم » نيز مىگويند و از كتابهاى مخفى مجوس است و آن را به منزله « اليا » كه صحف باشد ، مىدانند و به اصطلاح گبران ، « جاماسنامه » مىگويند و احكام زيج و حوادث و وقايع گذشته و آينده در آن ثبت شده و اين كتاب را وزير جليل القدر كرمان براى حقير فرستاده بود و نه جزو بود كه به پوست نوشته بودند و اكثر خطوط آن شبيه به خط يونانى و خط معقلى و قلم داودى و بعضى را به خط فارسى و منتسخ آن بعضى مندرس بود و تا حال نشنيدهام كه كسى از عرب و عجم اين كتاب را ديده باشد ، بلكه نامى شنيده باشد .
بههرحال « جاماس » در آن كتاب از زبان زردشت نقل مىكند در فصل « گاهنبار » ، - و « گاهنباران » نيز گويند . - هردو به كاف فارسى و به اصطلاح ايشان ، گاهنباران شش روز باشد كه خداوند ، عالم را در آن آفريد و هرروز را گاه مىگويند و گاه گاهنبا اول ، « ميديوزرم » نام دارد و آن ، خود روزى باشد كه روز پانزدهم ارديبهشتماه قديم است . گويند كه : يزدان از اين روز تا چهل روز آفرينش آسمانها را به اتمام رسانيد و گاه گاهنبار دوّم « ميديوشم » نام دارد و آن ، خود روزى است كه يازدهم تيرماه قديم است . گويند كه : يزدان از اين روز تا شصت روز آفرينش آب را تمام كرد و گاه گاهنبار سوّم « سى سهيم » نام دارد و اين هشتاد روز است كه بيست و سيم شهريورماه قديم باشد . گويند كه : يزدان از آن تا هفتاد و پنج روز آفرينش زمين را به اتمام رسانيد و گاه گاهنبار چهارم ، « اياسرم » نام دارد و آن هشتاد روز است كه بيست و ششم مهرماه قديم باشد . گويند كه : يزدان از اين روز آفرينش نباتات و ريشهها را تمام كرد و گاه گاهنبار پنجم ، « سيدى ناديم » نام دارد و آن اول « مهروز » است كه شانزدهم بهمنماه قديم باشد . گويند كه : يزدان از اين روز تا هشتاد روز حيوانات را بيافريد كه دويست و هشتاد و دو نوعند . صد و هشتاد درنده و چرنده و صد و دو نوع پرنده ، و گاه گاهنبار ششم ، « همينديم » نام دارد و آن « اهنود روز » است كه اول خمسه مسترقه قديم باشد و گويند : از اين روز تا هفتاد و پنج روز آفرينش آدم كه به زعم ايشان كيومرث است ، به اتمام رسيد .
دار السلام در احوالات حضرت مهدى ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 90
مساهمون: محمود بن جعفر عراقى ميثمى
ص٩٠