امر به حفر قبر و دفن آن جسد كردند . بعد از آن به سوى اسجاد انصار روانه شد و امر كرد كه گودالى بزرگ كندند و همگى را در آن دفن كردند ، مگر جسد حبيب بن مظاهر اسدى را كه بعض بنى اسد از اين امتناع كرده از براى او قبرى جداگانه كنده و او را در آن دفن نمودند .
راوى گويد : چون بنى اسد از دفن آن جماعت فارغ شدند آن سوار به ايشان گفت :
بياييد برويم و جسد حرّ بن يزيد رياحى را هم دفن كنيم . پس روانه گرديده [ و ] آن جماعت از عقب او روانه شدند تا آنكه به آن جسد رسيدند . پس آن سوار بر سر او ايستاده ، گفت :
« اما أنت فقد قبل اللّه توبتك و زاد في سعادتك ببذلك نفسك امام ابن رسول اللّه صلى اللّه عليه و آله » ؛ امّا تو ، پس خدا توبهات را قبول كرد و زياد كرد سعادت تو را به جهت آنكه خون خود را در راه پسر رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله بذل نمودى .
پس بنى اسد ارادهء آن نمودند كه جسد او را به نزد اجساد شهدا حمل نمايند . آن سوار منع نمود و فرمود : آن را در مكان خودش دفن نماييد ، و چنان كردند . پس چون فارغ شدند آن شخص ، سوار گرديد كه به مكان خود برگردد . طايفهء بنى اسد دور او را گرفته به دامن او چسبيدند و گفتند : تو را قسم مىدهيم به حق آن جسدى كه آن را به دست خود دفن كردى ، بگو بدانيم تو كيستى ؟ فرمود : منم حجّة اللّه بر شما . منم على بن الحسين عليهما السّلام .
آمدم كه پدر بزرگوار و اولاد و انصار او را دفن نمايم از اعمام و بنى اعمام و برادران و غير ايشان ، و حال به زندان ابن زياد مىروم . اين سخن بفرمود و برفت و از انظار ايشان غايب گرديد و طايفهء بنى اسد به منازل خود برگرديدند » « 1 » .
مؤلف گويد : طايفه بنى اسد كه بر نهر علقمه زراعت مىكردند در شب عاشورا از زمين كربلا كوچ كردند و پس از رفتن عمر بن سعد برگرديدند و در مكان خود قرار گرفتند ، و زنان ايشان از براى آب برداشتن بر سر نهر رفتند ، و اجساد طاهره را مشاهده نمودند .
و سبب كوچ بنى اسد آن بود كه در بعض روايات وارد شده كه در شب عاشورا حبيب بن مظاهر اسدى به اذن حضرت امام حسين عليه السّلام در ميان ايشان رفت و از ايشان استعانت نمود و ايشان هم اجابت كرده [ و ] جمعى از ايشان با حبيب روانه لشكرگاه آن حضرت شد و اين
هامش
( 1 ) . به كتاب مدينة العلم كه مرحوم مؤلف حكايت پنجم را از آن نقل مىنمايد دست نيافتيم .