نمود ديگربار ، و متمكن نگرديد . پس اشك او جارى شده بگريست و من بر حسن تدبير خود بر او بخنديدم و مكافات آن ، اين است كه مىبينى و ديدم .
عبد اللّه اهوازى ، راوى خبر گويد : چون اين حكايت شنيدم دلم آتش گرفت و به آن مردود مطرود بدتر از يهود گفتم : راست گفتى . بنشين تا آنكه از براى تو غذا بياورم . پس داخل شده شمشير خود را صيقل داده بيرون آوردم . چون سيف را ديد گفت : مهمان و ضيف را شما چنين اكرام مىنماييد ؟ گفتم : آرى ، اكرام كشندگان حسين عليه السّلام نزد ما اين است .
پس خدام و غلامان مرا امداد كرده او را كشتيم و به آتش دنيا پيش از آتش آخرت سوزانيديم . « لعنة اللّه عليه و على القوم الظالمين » .
مؤلف گويد : نظير اين حكايت است واقعهاى كه جمعى از اصحاب مقاتل نقل كردهاند آن را از " اسدى " كه گفت : ميهمان گرديد مرا در يك شب از شبها - كه در آن همكلام و همنشين را دوست مىداشتم - مردى . پس او را مرحبا گفتم . اكرام نمودم و در نزد خود نشانيدم و مشغول مكالمه و محادثه گشتيم و او را در سخنورى مانند سيلى ديدم كه سرازير مىرود . پس گوش به سخنان او مىدادم تا آنكه سخن او به واقعهء كربلا رسيد و آن زمان قريب به زمان آن واقعه بود .
چون ذكر كربلا بر زبان او گذشت من آه سرد از دل پردرد كشيدم . چون اين بديد از من پرسيد تو را چه مىشود ؟ گفتم : چه نشود كه تو ذكر كردى مصيبتى را كه همهء مصايب در نزد او پست مىباشد . گفت : در آنروز در كربلا حاضر نبودى ؟ گفتم : نه ، الحمد للّه . گفت : بر چهچيز حمد مىكنى ؟ گفتم : بر آنكه آلوده به خون حسين عليه السّلام نگشتم ، زيرا كه جدّ او فرمود :
هركس كه در روز قيامت مطالب به خون فرزندم حسين عليه السّلام باشد نامهء اعمال او سبك مىباشد . گفت : جدّ حسين عليهما السّلام چنين گفته ؟ گفتم : آرى ، جدّ او فرموده كه فرزند من حسين عليه السّلام كشته مىشود به ظلم و عدوان . آگاه باشيد ، هركس او را بكشد داخل مىشود در تابوتى از آتش ، و عذاب كرده مىشود به عذاب نصف اهل جهنم ، درحالىكه دستها و پاهاى او در غل بوده باشد و او را بوى بدى باشد كه اهل آتش از آن به آتش پناه برند ، و اين است جزاى او و جزاى كسى كه او را متابعت كرده يا آنكه راضى به عمل او شده باشد . هر گاه پوست بدن ايشان فاسد شود پوست ديگر بدل آن بر او پوشانند تا آنكه عذاب را
دار السلام در احوالات حضرت مهدى ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 774
مساهمون: محمود بن جعفر عراقى ميثمى
ص٧٧٤