خوف مردن . پس خدا فرمود به ايشان كه : بميرند . پس زنده گردانيد ايشان را .
شيخ صدوق - عليه الرحمه - در رسالهء اعتقادات فرموده كه : « ايشان هفتاد هزار خانواده بودهاند و در هر سال طاعون بر ايشان واقع مىگرديد ، اغنيا فرار مىكردند و غالبا سالم مىماندند و فقرا مىماندند و غالبا مىمردند . اتّفاقا در سالى اتّفاق بر خروج كردند و در كنار دريايى فرود آمده . چون بار بر زمين گذاشته ناگاه همگى بمردند . پس " ارميا " كه از پيغمبران بنى اسرائيل بود بر ايشان گذشته عرض كرد : خداوندا ! اگر ايشان را زنده گردانى بلادت را آبادان كنند . عبادتت را برپا دارند . بندگانت از ايشان زاييده شود . پس خداوند ايشان را به دعاى او زنده گردانيد . خوردند و آشاميدند و گرديدند و زاييدند و به اجلهاى مقرّر خود مردند » « 1 » . و همچنين آن هفتاد نفر كه با موسى بهطور رفتند و مردند و به صريح آيهء
ثُمَّ بَعَثْناكُمْ مِنْ بَعْدِ مَوْتِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ
« 2 » زنده شدند و از طور برگرديدند و خوردند و آشاميدند و زن كردند و زائيدند .
پس بعد از ثبوت وقوع رجعت در امم سابقه ، در اين امّت چه بعدى دارد كه واقع شود بلكه به اعتقاد خود مخالف بايد واقع شود ؛ زيرا كه خود ايشان روايت كردهاند كه : « هرچيز كه در امم سابقه شده بايد در اين امّت واقع شود ؛ حذو النعل بالنعل و القذة بالقذة . پس رجعت هم در آن امم واقع شده ، در اين امّت هم بايد واقع شود » « 3 » .
و امّا شبههء مخالفين در اين باب كه اگر رجعت حق باشد ، لازم آيد كه مانند يزيد و شمر و عبد الرّحمن بن ملجم در زمان رجعت برگردند و چون برگردند بعد از مشاهده آيات و علامات عذاب اخروى توبه كنند و مستحقّ مدح و ثواب شوند نه لعن و عذاب [ و ] غاية الامر آنكه احتمال توبه در حقّ ايشان باشد ؛ ولى با جزم به خلود و عذاب ايشان ، چنانكه اعتقاد شيعه مىباشد منافات دارد . پس آن مردود است به چند وجه :
هامش
بودند ؟ ! ( كه به بهانهء بيمارى طاعون ، از شركت در ميدان جهاد خوددارى نمودند ) . خداوند به آنها گفت : بميريد ! ( و به همان بيمارى ، كه آن را بهانه قرار داده بودند ، مردند . ) سپس خدا آنها را زنده كرد ؛ ( و ماجراى زندگى آنها را درس عبرتى براى آيندگان قرار داد ) » .
( 1 ) . بحار الانوار ، ج 53 ، ص 128 .
( 2 ) . سورهء بقره ، آيهء 56 : « سپس شما را پس از مرگتان ، حيات بخشيديم ؛ شايد شكر ( نعمت او را ) بهجا آوريد » .
( 3 ) . بحار الانوار ، ج 53 ، ص 129 .