خطّههاى قبيلهء همدان است به يك وجب طلا ، و هرآينه سواد و عمارات كوفه چهل و چهار ميل گردد و قصرهاى آن از كربلا بگذرد ، و خدا كربلا را جايگاه و مقامى كند كه محلّ آمدورفت ملائكه گردد و از براى او شأن بزرگى باشد و چندان بركات در آن باشد كه اگر مؤمن در آنجا بايستد و بخواند خدا را به دعوتى ، عطا كرده شود به يك دعوت او دو هزار برابر ملك دنيا .
بعد از آن ، آن بزرگوار آه سوزناكى از جگر كشيد و فرمود : اى مفضّل ! بهدرستى كه بقعههاى زمين مفاخرت نمودند و فخر كرد بقعهء بيت الحرام بر زمين كربلا . پس خداوند با او وحى نمود كه : ساكت باش اى كعبهء بيت الحرام و مفاخرت نكن بر كربلا ؛ زيرا آن است بقعهء مباركه كه ندا كرده از آنجا موسى در صخره از شجره ، و آن مكانى است بلند كه ميل نمود و بالا رفت به آن مكان مريم و مسيح ، و آنجاست آن موضعى كه سر حسين عليه السّلام را در آن شستند ، و مريم عيسى را در آن شست و خود در آن غسل زائيدن كرد ، و آن بهتر بقعهاى است كه بيرون مىآيد رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله از آن در وقت غيبت خود ، و باشد از براى شيعه در آن بقعه خير تا وقت ظهور قائم عليه السّلام ما .
مفضّل عرض كرد : اى آقاى من ، بعد از آن مهدى عليه السّلام به كجا مىرود ؟ فرمود : به سوى مدينهء جدّم رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و چون وارد مدينه شود از براى او مقام عجيبى ظاهر گردد كه باعث سرور مؤمنين و رسوائى كافرين باشد . بعد از آن مهدى عليه السّلام به سوى كوفه رود و ما بين كوفه و نجف منزل كند و شمارهء اصحاب او در آنوقت چهل و شش هزار از ملائكه و مانند آن از جن باشد ، و از نقباء سيصد و سيزده نفر باشد .
مفضّل عرض كرد : اى مولاى من ، دار الفاسقين در آنوقت چگونه خواهد بود ؟ فرمود :
در لعنت و سخط و بطش [ - سختى ] . خداوند به آن فتنهها آن را خراب كند و واگذارد ويران . پس واى بر آن و بر كسىكه در آن باشد از علمهاى زرد و بيرقهاى مغرب و از كلب جريره و از بيرقهايى كه از دور و نزديك به سوى آن آيد . و اللّه از انواع عذاب بر آن نازل شود آنقدر كه بر ساير امّتهاى گمراه وارد شده از اوّل دهر تا آخر آن و هرآينه وارد شود بر آن از عذاب ، چيزىكه چشم نديده و گوش نشنيده مانند آن را ، و نيست طوفان اهل آن مگر به شمشير . پس واى بر كسىكه آنوقت در آنجا مسكن دارد ؛ زيرا كه مقيم در آن به شقاوت خود باقى ماند و خارج از آن در رحمت خدا باشد .
دار السلام در احوالات حضرت مهدى ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 611
مساهمون: محمود بن جعفر عراقى ميثمى
ص٦١١