فصل دوم : در كيفيت سلوك و رفتار آن بزرگوار عليه السّلام است
" عبد اللّه بن جعفر حميرى " در كتاب " قرب الاسناد " روايت كرده از حضرت صادق عليه السّلام كه : « چون قائم عليه السّلام خروج كند قطايع - يعنى اراضى - كه به مقاطعه دادهاند موقوف دارد » « 1 » .
و به روايت ديگر « به سه چيز حكم كند كه كسى نكرده . پيرى را كه زنا كند و كسى را كه زكات ندهد ، بكشد و ميراث برادر را به برادرى دهد كه در عالم ارواح برادر بودهاند « 2 » نه در اين عالم » .
و به روايت " هروى " از حضرت رضا عليه السّلام : « اولاد قاتلان حسين عليه السّلام را به عوض كردههاى پدران بكشد . زيرا كه ايشان به عمل پدران خود راضى باشند و به آن افتخار كنند ، و هركس به چيزى راضى شود چنان باشد كه خود او كرده و اگر كسى در مغرب به كشته شدن كسى كه در مشرق كشته شده راضى شود ، هرآينه در نزد خدا شريك قاتل باشد .
راوى گويد : عرض كردم : قائم عليه السّلام در اوّل خروج خود چه مىكند ؟ فرمود كه : دستهاى " بنى شيبه " را مىبرد . زيرا كه ايشان دزدهاى بيت اللّه هستند » « 3 » .
و به روايت ديگر « ايشان را در كوچهها مىگرداند » « 4 » .
و به روايت ديگر ، " رفيد " به حضرت صادق عليه السّلام عرض كرد : يابن رسول اللّه عليه السّلام ، قائم عليه السّلام با اهل عراق به سيرت امير المؤمنين عليه السّلام رفتار مىكند ؟ فرمود : نه ، زيرا كه امير المؤمنين عليه السّلام به طريقى كه در جفر ابيض بود رفتار كرد و قائم عليه السّلام رفتار كند بهطورى كه در جفر احمر
هامش
( 1 ) . قرب الاسناد ، ص 80 ، احاديث متفرقه ، ح 260 .
( 2 ) . خصال شيخ صدوق ، ص 169 ، باب الثلاثة ، ح 223 .
( 3 ) . علل الشرايع ، ج 1 ، ص 229 ، باب 164 ، ح 1 .
( 4 ) . همان ، ج 2 ، ص 42 ، باب 147 ، ح 5 .