[ تشرفات علامهء بحر العلوم ]
دهم از اين طايفه علّامه طباطبايى ، بحر العلوم و محيى الرسوم ، سيد جليل و الحبر النبيل ، عالم ربّانى " مهدى بن مرتضى النجفى الطباطبايى " مىباشد و آثار مستنده به اين بزرگوار - با قطع نظر از حكايات و اخبار - دليليست كافى و آشكار بر ثبوت اين مقام از براى او ؛ مثل آنكه در مسجد سهله مقام مهدى عليه السّلام بنا نمود در موضعى كه در ظاهر شاهدى بر آن نبود ، و مكان مقبرهء هود و صالح را در وادى السلام تغيير داد و از آن بقعهء عتيقه اعراض كرد و بناى زيارت آنها را در مكان ديگر كه الحال معروفست ، نهاد . زيرا كه امثال اين امور به غير از استكشاف از امام عليه السّلام طريق نزديكى ديگر ندارد ، و مثل آنكه مشهور است كه تا مدّت دوازده سال نماز عشائين را در مسجد سهله يا آنكه در مسجد سهله و كوفه و نماز صبح را در نجف اشرف بجا آورده ، و بهعلاوهء وقايع بسيار در اين خصوص ، ناقلين آثار از آن عاليقدر نقل كردهاند ، و بعض از آنها را " فاضل معاصر نورى " - زيد توفيقه - در كتاب " منامات " خود نقل كرده :
اوّل آنها واقعهايست كه از يك نفر از تلامذهء سيّد نقل كرده كه او گفت : « در جنب سيد بلافاصله نشسته بودم . اتفاقا قليان نعلجيرى ، سيّد در دست داشت و مىكشيد ، و در آن اثنا مردى از حاضرين عرض كرد كه : آيا در زمان غيبت كبرى ديدن حضرت قائم عليه السّلام مىشود ؟
سيّد چون اين بشنيد سر برداشت و در جواب فرمود كه : ظاهر بعض اخبار كه عدم آنست .
بعد از آن سر به زير انداخته ، آهسته بهطورى كه من شنيدم فرمود : « كيف و قد ضمنى الى صدره » ؛ يعنى : چگونه نمىتوان او را ديد و حال آنكه او مرا به سينه خود چسبانيد » « 1 » .
دوم از آنها واقعهايست كه از زبدة الاخيار و عمدة المجاورين ثقه جليل " حاج ميرزا خليل طبيب " نقل كرده كه : « در زمانىكه عالم ربّانى " ميرزا ابو القاسم قمى جيلانى " صاحب كتاب " قوانين " به نجف اشرف آمده بود ، روزى در منزل او بودم . اظهار نمود كه بيا برويم به ديدن سيّد يعنى بحر العلوم . حسب الامر به همراهى ايشان رفتيم . پس از صرف رسوم و آداب ورود ، ميرزاى مذكور اظهار نمود كه سؤال و عرض خلوتى داشتم .
سيّد مذكور بر صفحهء مجلس نظر كرد و فرمود : « مأدون و هؤلاء سر » ؛ يعنى : از اين
هامش
( 1 ) . دار السلام ، ج 2 ، ص 208 .