خبر داد به ما « ابو الدنيا » كه على بن ابى طالب عليه السّلام به من خبر داد كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله فرمود : « هركس سورهء توحيد را يك بار بخواند به منزلهء آن است كه ثلث قرآن را خوانده و هركه دو بار بخواند ، چنان است كه دو ثلث قرآن را خوانده و هركه سه بار بخواند ، مانند آن است كه تمام قرآن را خوانده » .
خبر داد به ما « ابو الدنيا » كه شنيدم از على بن ابى طالب عليه السّلام كه گفت رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله فرمود : « من در آنوقت كه گوسفند مىچرانيدم در سر راه گرگى را ديدم . به او گفتم : در اينجا چه مىكنى ؟ گرگ گفت : تو چه مىكنى ؟ گفتم : من در اينجا گوسفند مىچرانم . گفت :
اين راه است ، بگذار ! من گوسفندها را راندم . چون گرگ به وسط گله رسيد گوسفندى را بگرفت و بكشت . من برگشتم و پشت سر ، گرگ گرفتم و سر او را بريدم و در دست خود گرفتم و گوسفندان را مىراندم . چون قدرى راه رفتم ، جبرئيل و ميكائيل و عزرائيل را ديدم .
گفتند : اين محمّد است ، خدا بركات خود را بر او نازل گرداند . پس مرا برداشتند و خوابانيدند و با كاردى كه با خود داشتند ، شكم مرا پاره كردند و قلب مرا از جاى خود درآوردند و ميان شكم مرا با آب سردى كه در شيشه با خود داشتند ، از خون شستند و پاكيزه [ نمودند ] . پس قلب مرا به جاى خود برگردانيدند و در جاى خود گذاشتند و دستهاى خود را بر شكم من ماليدند و جراحت آن به اذن خدا ملتئم گرديد و درد آن جراحت را احساس ننمودم . پس به نزد دايه خود حليمه رفته . از من پرسيد : گوسفند را چه كردى ؟ من واقعه را نقل كردم . گفت : خداوند بهزودى تو را در بهشت ، مرتبه بلندى عطا فرمايد .
و نيز روايت كرده از « ابو سعيد عبد اللّه بن محمّد بن عبد الوهاب » كه « ابو بكر محمّد بن فتح رقّى » و « ابو الحسن على بن حسين الأشكى » ذكر نمودند كه : چون خبر « ابو الدنيا » به والى مكه رسيد ، به او معترض گشته گفت : بايد تو را به بغداد نزد مقتدر ببرم و اگر نبرم ، خوف مؤاخذه دارم . حجّاج از والى خواستند او را معاف دارد ، زيرا كه ضعف پيرى دارد . والى خواهش ايشان را اجابت كرد و از بغداد بردن ابو الدنيا گذشت .
ابو السعيد گويد : اگر در آن سال در موسم حج بودم ، ابو الدنيا را مىديدم . زيرا خبر او در بلاد شايع گرديد و اين احاديث را اهل مصر و شام و بغداد و ساير بلاد كه در موسم حج بودند ، در آن سال از او شنيدند .
دار السلام در احوالات حضرت مهدى ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 119
مساهمون: محمود بن جعفر عراقى ميثمى
ص١١٩