نتيجه : اخبار « من بلغ » امر به احتياط را درست مىكنند و مىگويند احتياط در اينجا مستحبّ است و لذا مىتوان عمل را به عنوان احتياط ، اتيان كرد و قصد قربت آن اشكالى نخواهد داشت .
جواب اشكال ( فانّه يقال . . . )
مصنّف به اين اشكال ، دو جواب مىدهد :
جواب اول
اولا امر به خود احتياط ، ارشادى است نه مولوى . ثانيا اگر مولوى باشد ، طريقى مقدّمى است ( براى حفظ واقع است ) نه نفسى . ثالثا برفرض كه مولوى نفسى باشد ، توصّلى است نه تعبّدى .
جواب دوم ( مع انّه . . . )
مصنّف مىفرمايد : اگر امر به احتياط ، عبادى هم باشد ، مصحّح احتياط و مفيد جريان احتياط در عبادات نمىباشد ، زيرا چنانكه به تازگى گذشت : اولا مستلزم دور است ، زيرا امر به احتياط متوقّف بر ثبوت و امكان احتياط است ( از باب توقّف عارض بر معروض و توقّف حكم بر موضوع ) و از طرف ديگر احتياط در شبهات بدويّه متوقّف بر اين است كه امرى باشد زيرا تا امر نباشد ، احتياط معقول نمىباشد .
ثانيا اگر امر به احتياط ، مولوى باشد ، احتياط مانند ساير مستحبّات خواهد بود و ديگر از احتياط بودن به آن معناى اصلى ( اتيان عمل به احتمال اينكه امر دارد ) خارج مىشود .
ثمّ انه لا يبعد دلالة . . .
مصنّف با اين عبارت ، وارد بحث دلالى در اخبار من بلغ ، و مفاد آنها مىشود .
بحث دلالى اخبار من بلغ
در مفاد اين اخبار ، سه احتمال وجود دارد كه احتمال اول به مسئله اصولى و احتمال دوم و سوم به مسئله فقهى بازمىگردد .