جواب پنجم از اشكال مزبور ، اين است كه :
از اخبار « من بلغ » مىتوان امر را استفاده كرد و لذا عمل به داعى امر ، اتيان شده و عبادى مىشود و در نتيجه احتياط در عبادات ، راه دارد و اشكالى پيش نمىآيد .
توضيح اخبار « من بلغ » :
عمده اخبار « من بلغ » در جلد اول وسائل الشيعة ( كتاب الطهارة ، باب 18 از ابواب مقدّمات العبادة ) آمده و چون در ميان آنها ، اخبار صحاح نيز وجود دارد ، محلّ بحث از جهت سند واقع شدهاند .
از ميان آن اخبار مىتوان به صحيحهء هشام بن سالم اشاره كرد كه :
« من بلغه عن النبى صلّى اللّه عليه و آله شىء من الثواب فعمله كان اجر ذلك له ، و ان كان رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله لم يقله »
يعنى اگر به گوش كسى برسد كه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله فرموده فلان عمل ، ثواب دارد ( هرچند ناقل خبر ، ثقه نباشد و خبر ، ضعيف باشد ) و آن شخص براساس اين خبر و گفته ، عمل مزبور را انجام دهد ، اجر و ثواب عمل به او داده شود ، هرچند در واقع ، پيامبر صلّى اللّه عليه و آله آن مطلب را نفرموده باشد .
بنابراين اخبار « من بلغ » بر استحباب نفس عمل و ثواب داشتن آن دلالت مىكنند ، و ثواب در جايى است كه امرى باشد . پس امر ، به قرينه اينكه اخبار « من بلغ » مىگويد عمل ، ثواب دارد ، كشف مىشود . در نتيجه فعل و عملى را كه محتمل الوجوب است ( مردّد بين وجوب و غير استحباب است ) ، به داعى امرى كه از اخبار من بلغ ، كشف شده ، اتيان مىكنيم و چون اين فعل ، امر دارد ، مىتوان آن را به قصد قربت آورد ، و لذا اخبار در عباداتى كه مردّد بين وجوب و غير استحباب است نيز جارى مىشود و با استفاده از اخبار من بلغ ، داراى امر خواهند شد .
اشكال مصنّف بر جواب پنجم
مصنّف مىفرمايد : برفرض قبول كنيم اخبار « من بلغ » بر استحباب عمل ( يعنى