شارع مقدّس ، متعبّد به بقاى متيقّن سابق شود كه متيقّن قبلا داراى اثر شرعى بوده و در حيطهء تشريع ، امر وضع و رفع آن به دست شارع مقدّس باشد و الّا ، تعبّد ، مفهومى نخواهد داشت ؛ چون چيزى كه وضع و رفعش به دست شارع نبوده ، چگونه مىتواند در مرحلهء بقاء ، فرد را به آن متعبّد كند ؟
ثالثا ؛ عدم تكليف در ازل نيز داراى اثر شرعى است ؛ چرا كه نفس تكليف و عدم تكليف در دست شارع مقدّس است . بنابراين ، نمىتوان قائل شد كه قبلا عدم تكليف اثرى نداشته است ولى الآن در مرحله بقاء ، داراى اثر شده است .
در نتيجه از نظر ما ، تنبيه دهم مرحوم آخوند ( ره ) صحيح نبوده و حكم شرعى يا موضوع ذى حكم شرعى اختصاص به مرحله بقاء نداشته ؛ بلكه شامل مرحلهء ثبوت هم مىشود .
استصحاب ( شرح كفاية الأصول ) ( فارسى ) — صفحة 282
مساهمون: محمد موسوى بجنوردى
ص٢٨٢