فكن في الغد كما كنت في اليوم ، و إن لم يكن غد لك لم تندم على ما فرّطت في اليوم .
يا أبا ذرّ كم من مستقبل يوما لا يستكمله ، و منتظر غدا لا يبلغه .
يا أبا ذرّ لو نظرت إلى الأجل و مصيره لأبغضت الأمل و غروره .
يا أبا ذرّ كن كأنّك في الدّنيا غريب ، أو كعابر سبيل ، و عدّ نفسك من أصحاب القبور .
يا أبا ذرّ إذا أصبحت فلا تحدّث نفسك بالمساء ، و إذا أمسيت فلا تحدّث نفسك بالصباح ، و خذ من صحتّك قبل سقمك ، و حياتك قبل موتك فانّك لا تدري ما اسمك غدا .
يا أبا ذرّ إيّاك أن تدركك الصّرعة عند العثرة ، فلا تقال العثرة و لا تمكّن من
شرح
رسيدن فردا و زنده ماندنت تا فردا ندارى ) و چنانچه فردايى هم داشتى در فردا نيز همانند امروز باش ، و اگر فردايى نداشتى براى آنچه را امروز از دست دادهاى پشيمان نخواهى شد .
اى ابا ذر چه بسيار كسانى كه به استقبال ( فردا و ) روزى رفتهاند كه آن را به پايان نرسانده ، و چشم به راه فردايى بوده كه بدان نرسيدهاند .
اى ابا ذر اگر به أجل و مسير آن بنگرى ، آرزو و فريبندگى آن را مبغوض خواهى داشت ( و گرفتار آرزوهاى فريبنده نخواهى شد ) .
اى ابا ذر چنان باش كه گويى در دنيا غريب و بيگانهاى ، يا همانند رهگذرى هستى ، و خود را از خفتگان در گور محسوب دار .
اى ابا ذر هنگامى كه به صبح درآمدى ( و شب را به روز آوردى ) گفتگوى شام را با خود مكن ( و اميد رسيدن به شب را نداشته باش ) و چون شام كردى سخن از بامداد فردا با خود مكن ، و سلامتى خود را پيش از بيماريت غنيمت شمار و زندگيت را پيش از مرگت ، زيرا تو نمىدانى كه فردا نامت چيست ( آيا از مردگانى يا از زندگان ) .
اى ابا ذر خود را واپاى ( و نگران باش ) از اينكه افتادن و مرگ تو را دريابد در هنگام لغزش ، زيرا