في الأبدان .
عباد اللّه ، أوصيكم بالرّفض لهذه الدّنيا التاركة لكم و إن لم تحبّوا تركها ، و المبلية لأجسامكم ( أجسادكم ) و إن كنتم تحبّون تجديدها ، فإنّما مثلكم و مثلها كسفر سلكوا سبيلا فكأنّهم قد قطعوه ، و أمّوا علما فكأنّهم قد بلغوه . و كم عسى المجري إلى الغاية أن يجري إليها حتّى يبلغها ! و ما عسى أن يكون بقاء من له يوم لا يعدوه ، و طالب حثيث من الموت يحدوه و مزعج في الدّنيا حتّى يفارقها رغما ! فلا تنافسوا في عزّ الدّنيا و فخرها ، و لا تعجبوا بزينتها و نعيمها ، و لا تجزعوا من ضرّائها و بؤسها ، فإنّ عزّها و فخرها إلى انقطاع ، و إنّ زينتها و نعيمها إلى زوال ، و ضرّاءها و بؤسها إلى نفاد ، و كلّ مدّة فيها إلى إنتهاء ، و كلّ حىّ فيها إلى فناء . أو ليس
شرح
مىجوييم ؛ از او سلامت در دين مىخواهيم ، همان گونه كه تندرستى در بدن از او تقاضا داريم .
اى بندگان خدا شما را به ترك اين دنيايى كه سرانجام شما را رها مىسازد توصيه مىكنم گرچه شما ترك آن را دوست نداريد ؛ دنيايى كه جسمهاى شما را كهنه و فرسوده مىكند با اينكه دوست داريد ، هميشه تازه و نو باشد .
شما و دنيا به مسافرانى مىمانيد كه تازه گام در جاده نهادهاند احساس مىكنند به انتها رسيدهاند ، و آهنگ رسيدن به نشانهاى در وسط راه مىكنند گويا به آن رسيدهاند . ( آنچنان دنيا به سرعت مىگذرد كه هنوز گام در آن نگذارده پايان مىيابد ) درحالىكه براى رسيدن به مقصد نهايى بايد راه زيادى را بهپيمايد .
اما چگونه مىتواند به مقصد برسد كسى كه روز معيّنى در پيش دارد و از آن تجاوز نخواهد كرد . مرگ به سرعت او را مىراند ، و عوامل مختلف او را به زور و بر خلاف ميل به جدايى از دنيا وادار مىسازد .
پس در عزّت و افتخارات ( موهوم ) اين جهان بر يكديگر سبقت نجوييد ، و به زينت و نعمتهاى آن فريفته نگرديد ، و از رنج و سختيهاى آن جزع و بىتابى نكنيد ؛ زيرا عزّت و افتخارات آن به زودى پايان مىگيرد ، و زيور و نعمتهايش زايل مىگردد و رنج و سختى آن تمام مىشود ، و هر خوب و بد در دنيا پايان مىيابد . و هر موجود زندهاى به سوى فنا پيش مىرود .