مرّات و من استخفّ بصلوة اللّيل فليس منّا فاعمل بوصيّتي و أمر شيعتي حتّى يعملوا به و عليك بالصّبر و انتظار الفرج فإنّ النبي صلّى اللّه عليه و آله قال : أفضل أعمال أمتي انتظار الفرج لا تزال امّتى و لا يزال شيعتى في حزن حتّى يظهر ولدي الّذي بشّر به النّبىّ صلّى اللّه عليه و آله أنّه يملأ الأرض عدلا و قسطا كما ملئت ظلما و جورا فاصبر يا شيخي ، و أمر جميع شيعتي بالصّبر
« إِنَّ الْأَرْضَ لِلَّهِ يُورِثُها مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ وَ الْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ »
« 1 » و السلام عليك و على جميع شيعتنا و رحمة اللّه و بركاته حسبنا اللّه و نعم الوكيل نعم المولى و نعم النّصير . « 2 »
ترجمه : وصيت مىكنم تو را اى شيخ من و محل اعتماد من و فقيه من ، على بن الحسين القمى ، خدا توفيق دهد تو را براى پيروى رضاى حق و قرار بدهد از صلب تو اولادهاى صالح از رحمت خود . وصيت مىكنم به تو در تقوا و پرهيزكارى و بپاداشتن نماز و دادن زكات زيرا كه خداوند نماز را از مانع الزكات قبول نفرمايد . و نيز تو را وصيت مىكنم به گذشتن از گناه ديگران و فرو بردن خشم و غيظ و صله رحم و مواسات با برادران دينى خود و سعى در حوائج آنها در هنگام سختى و رفاهيت و بردبارى نمودن در مقابل جهل و نادانى اشخاص و تفقّه و تأمل در امور ديانت و پا برجا و ثابت بودن در آنها و مواظبت در قرآن و حسن خلق و أمر به معروف و نهى از منكر . خداى متعال مىفرمايد : خير و خوشى نيست در بيشترى از نجواى مردم مگر آنچه وادار كند بشر را به صدقه دادن يا كار خير يا اصلاح بين مردم و اجتناب از معاصى . بر تو باد به نماز شب ؛ زيرا كه پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله به امير المؤمنين وصيت كرد و فرمود : بر تو باد به نماز شب و سه مرتبه تكرار نمود آن را و كسىكه سبك شمارد آن را از ما نيست . عمل كن به وصيت من و امر كن شيعيان مرا به آن . بر تو باد به صبر و انتظار فرج ؛ زيرا كه رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله فرمود : افضل أعمال امّت من انتظار فرج است پيوسته امّت و شيعيان من در حزن و غمند تا آنكه فرزند من ظاهر شود همان كسىكه پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله بشارت داده كه زمين را پر مىكند از عدل و داد پس از آنكه پر شده است از ظلم و جور ، صبر كن اى شيخ من و شيعيان مرا امر به صبر نما بهدرستى كه زمين ملك خداوند است به ارث مىدهد به كسىكه بخواهد از بندگانش و عاقبت نيكو براى پرهيزكاران است ، سلام بر تو و بر جميع شيعيان ما و
هامش
( 1 ) . سورهء اعراف ( 7 ) ، آيه 128 .
( 2 ) . « بحار الانوار » 50 / 317 . تحقيق استاد على دوانى دربارهء اين توقيح در كتاب « مفاخر اسلام » 2 / 439 آمده است .