دلالت دارد بر اينكه تا ژوليده مو و غبارآلوده نباشيد نرويد و تا غذاهاى لذيذ را ترك نكنيد ، زيارت نخواهد بود . چرا كه تشكيل مجالس تعزيه بهنام پدر حقيقى يعنى رسول خدا و ائمه هدى صلواة اللّه عليهم است كه آنها حزين و صاحب عزا مىباشند . كسىكه تسليت دهد محزونى را مىپوشانند بر او در روز قيامت حلهاى را كه مورد غبطه شود .
كسىكه تسلى دهد زن داغديدهاى را ، خداوند در زير عرش خود سايه بر او افكند در روزى كه سايهاى نباشد جز سايه او .
حضرت ابراهيم خليل الرحمان عليه السّلام سؤال كرد از حق تعالى : خدا من اهل تو كيست ؟
خطاب رسيد : اشخاصى كه در جنائز حاضر مىشوند و زن داغديده را تسلى مىدهند و در شب نماز مىكنند در وقتى كه مردم بخوابند .
و در نهج البلاغة در جواب كسىكه به حضرت عرض كرد : چرا خضاب را ترك كردى ؟
فرمود : « الخضاب زينة و نحن قوم في مصيبة ؛ يعنى خضاب زينت است و ما طايفه در مصيبتيم . »
مجلس مصيبت را زينت ندهيد
يكى از اجلاى علما كه مجاور مشهد رضا عليه السّلام بود ، براى اين حقير نقل كرد : در ايام عاشورا بعضى از محبّين ، اسباب تجمل از قبيل سر قليان نقره و غير ذلك به منزل من آوردند . آنها را در مجلس عزادارى استعمال مىكردند . در خواب ديدم كه حضرت سيد الشهداء عليه السّلام در مجلس تعزيه تشريف دارند و اشاره فرمودند به سرهاى نقره كه اينها چه چيز است ؟ تمام سرها را چنين قرار دهيد و اشاره به سرهاى سنگى فرمود . « 1 »
در كتاب « دعائم الاسلام » و « جعفريّات » روايت است كه حضرت امير المؤمنين عليه السّلام نظر فرمودند به نعشى كه حله حمراء و صفراء بر آن گسترده بودند . حضرت امر فرمود آنها را برداشتند و فرمود : از رسول خدا شنيدم اول چيزى كه از امور آخرت در آن عدالت حق ظاهر مىشود آنست كه غنى از فقير شناخته نمىشود . اينست كه خداوند دوست ندارد در امور آخرت زينت را و دوست دارد تواضع را ؛ لذا مستحب است كه ميت را روى خاك بگذارند . « 2 »
هامش
( 1 ) . « كبريت احمر » ص 83 .
( 2 ) . « كبريت احمر » ص 83 .