بن ابى طالب عليه من التسليمات أسناها و أبهاها ، و من الصلوات أزكاها و أنماها غصب نموده ، خلايق را از جادهء مستقيمهء « 1 » حق عدول فرمودند ، به اين تفصيل كه ابو بكر در دو سال و سه ماه تخمينا غصب امامت كرد و عمر در ده سال و شش ماه تخمينا غصب نمود و عثمان در دوازده سال تخمينا غصب كرد .
بعد از آنكه حق امامت ، باز به مركز اصل خود عود نمود ، حضرت امير المؤمنين على با حضرت امام حسن عليهما أفضل الصلوات و التسليمات پنج سال تخمينا به امر امامت و خلافت مشغول بودند . امير المؤمنين عليه السّلام در چهار سال [ و ] ( شش ماه ) « 2 » و امام حسن عليه السّلام در شش ماه تخمينا . پس ده سال بعد از مهاجرت رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم از مكه به مدينهء طيبه ، آسياى اسلام داير بود و در مدت بيست و پنج سال بعد از آن ( آسياى ) « 3 » اسلام از دوران افتاده بود و چون مدت سى و پنج سال از مهاجرت گذشت و نوبت خلافت و امامت صورى نيز به امير المؤمنين على عليه السّلام رسيد ، باز پنج سال ديگر ، آسياى اسلام داير بود .
( معنى كلام شريف )
پس بنابراين ، معنى اين كلام شريف ، اين است كه « گفت پيغمبر صلّى اللّه عليه و سلّم :
اى جبرئيل ! آيا بر عهد من مىباشند آن جماعت بوزينه ، كه خلايق را از راه حق برگردانند و به جادهء باطل مايل سازند ؟ يعنى آيا بنى اميه مىباشند در عصر و زمان من ؟ گفت : نه ، و ليكن آسياى اسلام مىگردد از وقت هجرت تو به مدينه و مكث مىكند اين آسيا بر دور آن ، در مدت ده سال . بعد از آن مىگردد آسياى اسلام ، بعد
هامش
( 1 ) . نسخهء ج : مستقيم .
( 2 ) . از نسخهء ه .
( 3 ) . از نسخهء ه .