آن است كه طرف نسبت حضرت امام محمد باقر و امام جعفر صادق عليه السّلام شويم .
پس يحيى سر برداشت و گفت : ما و پسران عموى ما همه علم داريم ؛ اما ايشان علم دارند به آنچه ما علم داريم و نمىدانيم ما هرچه « 1 » ايشان مىدانند .
[ قوله : « ثمّ قال لي : أ كتبت من ابن عمّي . . . من دعاء الصحيفة الكاملة » ]
ثمّ قال لي : أ كتبت من ابن عمّي شيئا ؟ قلت : نعم ، قال : أرنيه . فأخرجت إليه وجوها من العلم و أخرجت له دعاء أملاه عليّ أبو عبد اللّه عليه السّلام ، و حدّثني أنّ أباه محمّد بن عليّ عليهما السّلام أملاه عليه و أخبره أنّه من دعاء أبيه عليّ بن الحسين عليهم السّلام من دعاء الصحيفة الكاملة .
در نسخههاى اصل ، « أملاه » به الف است ، از « املال » ، كه از قسم مضاعف است . لام دويم را به الف قلب كردهاند ؛ چنانچه در مضاعف ، بسيار مىكنند ؛ مانند « تظنّى » كه در اصل « تظنّن » بوده است .
و در نسخهء ابن ادريس « أملّه » به تشديد لام است « 2 » به عوض « أملاه » .
( خلاصهء معنى كلام شريف )
يعنى پس گفت يحيى به من كه آيا نوشتى از پسر عموى من چيزى ؟ گفتم : بلى .
گفت : بنماى به من آن را . پس بيرون آوردم به سوى يحيى بعضى از نوشتهها كه از امام جعفر عليه السّلام گرفته بودم ، كه در آنجا اقسام علمها بود . و بيرون آوردم از براى يحيى دعايى كه به جهت من املا كرده بود ابو عبد اللّه عليه السّلام ؛ يعنى خوانده بود آن را و من نوشته بودم . و به من نقل كرد امام جعفر كه پدرش امام باقر عليهما السّلام اين دعا را به جهت او املا كرده است و خبر داده است كه اين ، دعاى پدر او على بن الحسين است عليهم السّلام از دعاى صحيفهء كامله .
هامش
( 1 ) . نسخهء ه : آنچه .
( 2 ) . نسخهء ج : به تشديد ميم است .