[ قوله : « فنظر فيه يحيى حتى أتى . . . و منعها غير أهلها » ]
فنظر فيه يحيى حتى أتى على آخره و قال لي : أ تأذن في نسخه ؟ فقلت : يا ابن رسول اللّه ! أ تستأذن فيما هو عنكم ؟ فقال : أما لأخرجنّ إليك صحيفة من الدعاء الكامل ممّا حفظه أبي عن أبيه ، و إنّ أبي أوصاني بصونها و منعها غير أهلها .
( خلاصهء معنى كلام شريف )
يعنى پس نظر كرد يحيى در اين دعايى كه بيرون آورده بودم تا آنكه به آخر دعا رسانيد نظر را و گفت به من : آيا رخصت مىدهى كه اين دعا را به جهت خود بنويسم ؟ پس گفتم : اى فرزند پيغمبر خداى تعالى ! آيا تو رخصت مىگيرى در نوشتن دعايى كه اصل او « 1 » از نزد شما است و از اجداد شما به ما رسيده است ؟ پس يحيى گفت : هر آينه بيرون مىآورم به سوى تو صحيفهاى از دعاى كامل ، كه حفظ كرده بود پدر من از پدر خودش و وصيت كرده بود پدر من مرا به حفظ آن صحيفه و ندادن آن به غير مستحق و [ غير ] اهل آن .
[ قوله : « قال عمير : قال أبي : فقمت إليه فقبّلت رأسه . . . غلام كان معه » ]
قال عمير : قال أبي : فقمت إليه فقبّلت رأسه و قلت له : و اللّه يا بن رسول اللّه ! إنّي لأدين اللّه بحبّكم و طاعتكم و إنّي لأرجو أن يسعدني في حياتي و مماتي بولايتكم ، فرمى صحيفتي التي دفعتها إليه إلى غلام كان معه .
( خلاصهء معنى كلام شريف )
يعنى روايت كرد عمير بن متوكل كه پدر من « 2 » متوكل گفت كه پس برخاستم به سوى يحيى و بوسيدم سر او را و گفتم به يحيى : و اللّه اى فرزند پيغمبر خداى تعالى ! به درستى كه اطاعت خداى تعالى مىكنم به دوستى و اطاعت شما ، و اين
هامش
( 1 ) . نسخهء ج : اصل آن .
( 2 ) . نسخهء د : پدرم .