أمير المؤمنين علي بن أبي طالب عليهما السّلام .
قال : حدّثنا عبد اللّه بن عمر بن خطّاب الزيّات سنة خمس و ستّين و مئتين ، قال :
حدّثني خالي عليّ بن النّعمان الأعلم .
اين عبد اللّه بن عمر در كتب رجال ، مذكور نيست .
( خلاصهء معنى كلام شريف )
يعنى شنيديم اين را از عبد اللّه بن عمر ( بن ) « 1 » خطّاب زيتفروش ، در سال دويست و شصت و پنج از هجرت ، كه او مىگفت كه شنيدم اين را از خالوى خود ، على بن نعمان ، كه لب بالاى او شكافته بود ؛ چه « اعلم » كسى را گويند كه لب بالاى او شكافته باشد و « افلح » كسى را مىگويند كه لب پايين او شكافته باشد .
( بيان آنكه اين حديثى كه در روايت صحيفهء كامله مذكور است ، عالى السند است )
ببايد دانست كه چون ميان تاريخ روايت از شيخ سعيد ابو عبد اللّه - كه سال پانصد و شانزده بوده است از هجرت نبويه - و تاريخ روايت از عبد اللّه بن عمر - كه سال دويست و شصت و پنج بوده است از هجرت - دويست و پنجاه و يك سال است تخمينا ، و همين سه راوى ، در ميان شيخ سعيد و عبد اللّه بن عمر واسطهاند كه يكى شيخ صدوق [ ابى منصور ] است و يكى ابو المفضّل و يكى شريف ابو عبد اللّه ، و ظاهر آن است كه اين راوىها يكديگر را ديده باشند ، پس اين حديث ، به اصطلاح اهل حديث ، عالى السند باشد . و حديث عالى السند ، نزد علماى حديث ، به غايت معتبر است . و دليل آن را در تحفه رضويه بيان كردهايم .
هامش
( 1 ) . از نسخهء ه .