نفعى نيست . يا مراد آن است كه آسان كن بر آن ملائكه كه كاتبين اعمال مايند ، قوت و رزق ما را ، كه از ممر حرام نبوده باشد آن قوت ، تا باعث مشقت آن ملائكه نشود در نوشتن آن افعال محرّمه ، كه سبب آن رزق حرام شدهاند .
و « ملأ » به معنى پر كردن است . و « صحائف » جمع « صحيفه » است . و مراد در اينجا نامهء عمل بندگان است . و « إخزاء » - به خاء و زاء معجمتين - به معنى خوار كردن است . و « حظّ » به معنى بهره است . و « عباد » جمع « عبد » است به معنى بندهء خداى تعالى ، خواه بندهء مردم يا آزاد باشند . و « عباد » به معنى عبادت ، در كتب لغت ملاحظه نشد كه آمده باشد ، مگر كه مصدر باب مفاعله باشد . پس اگر « عباد » به معنى عبادت باشد ، معنى ظاهر است ؛ چه مراد اين خواهد بود كه در هر ساعتى بهرهاى از عبادت تو به ما عطا كن . و اگر مراد از او جمع « عبد » باشد ، معنى كلام اين خواهد بود كه در هر ساعتى ، بهرهاى از ثوابهاى بندگان مقربت ، مثل انبيا و اوليا ، يا طاعات ايشان را به ما عطا كن . و از « شاهد صدق » ظاهر مىشود كه خداى تعالى به غير از ملكين كاتبين ، ملائكهء ديگر را تعيين فرموده است كه گواه باشند در هر ساعت ، بر افعال حسنهء بندگان .
( معنى كلام امام عليه السّلام )
پس خلاصهء معنى اين كلام شريف ، آنكه خدايا ! صلوات بفرست بر محمد و آل او ، و روزى ده كه اين روز را نيكو مصاحبت كنيم . و نگاهدار ما را از آنكه مفارقت اين روز را به بدى بكنيم به آنكه ارتكاب گناه و خطايى بكنيم در اين روز ، كه به حق الناس متعلّق باشد ، يا آنكه گناه صغيرهاى يا كبيرهاى بكنيم متعلّق به حق اللّه . و بسيار كن از براى ما در اين روز ، حسنات را . و خالى ساز ما را در اين روز ، از گناهان .
و پر ساز از براى ما در ميان دو طرف اين روز ، حمد و شكر الهى و ثواب و ذخيرهء