« في كلّ دهر » متعلق است به « أتباع » و « مصدّقين » ، كه سابقا مذكور شد . و « أقامه » به معنى برپا داشتن است . و « أئمّة » - به همزه يا به ياء مثناة در تحت - جمع « امام » است . و « هدى » به معنى راه راست است و به معنى راه راست نمودن هم آمده است . و « قاده » جمع « قائد » است به معنى پيشوا .
( بيان اشتقاق تقى )
و « تقى » به معنى تقوا و پرهيز كردن است و مشتق است از « وقايه » . و تاء در « تقى » و در « تقوى » منقلب است از واو ؛ چه در باب افتعال ، واو را به تاء قلب مىكنند ؛ چون « اتّفق » كه از « وفق » مشتق است . پس از كثرت قلب واو به تاء ، در « اتقى » و استعمال او شايعا گويا حروف اصليهء او « تقى » است . و به اين سبب ، - « تقى » به ضم تاء - را مصدر اعتبار كردهاند . و « رضوان » - به ضم راء يا به كسر آن - به معنى رضا و خشنودى است .
و « فاذكرهم » خبر « و اتباع الرسل » است ؛ چنانچه سابقا گفتيم .
( معنى كلام امام عليه السّلام )
پس معنى اين كلام شريف ، آن است كه تابعان پيغمبران و مصدقان ايشان را در هر دهرى و زمانى كه پيغمبرى در آن زمان فرستادهاى و بر پاى داشتهاى و قائم نمودهاى به جهت اهل آن زمان ، دليلى و راهنمايى ، از زمان آدم عليه السّلام تا به زمان پيغمبر ما ، محمد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم از امامها و پيشواهايى كه به راه راست مردم را دعوت مىكنند . و از پيشواهاى اهل تقوا بر جميع ايشان سلام باد از پروردگار ! پس اين تابعان را ذكر كن از جانب خود ، به سلام و رضا و خشنودى خود ؛ يعنى بر ايشان سلام بفرست و از ايشان راضى باش .