سعيد طاب ثراه اشاره به هر دو قول ، كه مذكور شد ، در قواعد شهيديه « 1 » نموده است . و از نسخهء اصل صحيفه ظاهر مىشود صحت قول دويم و فساد قول اول ، به خلاف نسخهء كفعمى ؛ چنانچه بر صاحب بصيرت ، مخفى نيست و بعد از اين مذكور مىشود .
( معنى كلام امام عليه السّلام )
پس معنى اين كلام شريف ، بنا بر نسخهء اصل ، آن است كه خدايا ! هرگاه صلوات فرستادى بر ملائكه و پيغمبرانت و صلوات « 2 » ما را كه از جانب تو استدعاى صلوات فرستادن بر ايشان كرديم ، به ايشان رسانيدى ، پس صلوات بر ايشان بفرست و درجهء ايشان را از سابق زياده كن ؛ به سبب آنكه گشودهاى از براى ما آن كه ما قول خوب در حق ايشان گفتيم و به سبب اين حسن قول ، درجهء ما زياده شد از اول . پس درجه و منزلت ايشان را به اين سبب كه باعث زيادتى منزلت و درجهء ما شد ، از نيكويى قول در حق ايشان ، زياده كن ، تو اى بخشندهء بىسؤال ، در كمال بخشندگى !
و بنا بر نسخهء كفعمى ، مفاد كلام ، آن است كه چون فتح كردى بر ما حسن قول در حق ايشان ، پس صلوات بفرست و رحمت كن بر ما .
و بدان كه از نسخهء اصل ، چنان ظاهر شد كه حسن قول در حق ايشان باعث آن مىشود كه منزلت پيغمبران و ملائكه ، به سبب آن زياده شود و نفع آن به ايشان نيز
هامش
( 1 ) . القواعد و الفوائد ، ج 2 ، ص 95 - 96 ( اين بحث را در تحفهء رضويه نيز در شرح دعاى دوم ، ذيل فقرهء « اللّهم فارفعه بما كدح فيك » آورده است ) .
( 2 ) . نسخهء ب ، د : و اين صلوات . در نسخهء « د » ، روى كلمهء « اين » خط زده شده است و همچنين ظاهرا در نسخهء « ب » .