( بيان آنكه امام عليه السّلام دعاى صلوات را بعد از دعاى حمد مىخوانده است )
و او در « و الحمد للّه » به جهت استيناف است . و ظاهرا چون امام عليه السّلام اين دعا را هميشه بعد از دعاى حمد مىخوانده است ، به جهت عطف قصه بر قصه ، واو عطف را در اول اين دعا ايراد نموده است . و « دون » به معنى غير است ، يا به معنى بعد ، مجازا ؛ به جهت مناسبتى كه ميان بعديت زمانيه است و تحتيت مكانيه ، كه « دون » به جهت او موضوع است در لغت . و « امم » جمع « امت » است . و امت را چند معنى است . و مراد در اينجا طايفهاى است كه پيغمبرى به ايشان فرستاده شده باشد . و « قرون » جمع « قرن » است . و مراد از آن ، ده سال يا بيست سال يا سى سال يا چهل سال يا پنجاه سال يا شصت سال يا هفتاد سال يا هشتاد سال يا صد سال يا صد و بيست سال است . و بعضى گويند كه مراد از قرن ، يك زمان است ، اگر چه كم باشد ، و جماعتى كه در يك عصر مجتمع باشند . و « لطف » مشتق است از « لطافت » ، به معنى كوچكى و دقت .
( معنى كلام امام عليه السّلام )
يعنى حمد مخصوص خدايى است تعالى شأنه كه عطا كرد بر ما به محمد خداى تعالى صلوات بفرستد بر او و بر اهل بيت او . و اين عطا را به امتهاى پيش از ما و به مردمى كه در قرنهاى گذشته بودهاند ، نكرد ، به قدرتش ، كه عاجز نيست از هيچ چيز ، هرچند عظيم باشد . و هيچ چيز از او فوت نمىشود ، هرچند كوچك و دقيق باشد .
بدان كه قدرت خداى تعالى به همه چيز تعلّق گرفته است . و به ممتنعات ، مثل اجتماع نقيضين ، كه تعلّق نگرفته است ، نه به جهت ضعف قدرت خداى تعالى است ، بلكه به جهت آن است كه ممتنعات به صفت شيئيت و حقيقت و ماهيت