شده باشد ، چرا بر آل پيغمبر ، كه انواع مصيبتها به ايشان رسيده ، نتوان فرستاد ؟
و به اين دليل ، افضل المحققين ، آيت اللّه فى العالمين ، شيخ جمال الدين الحلّى طاب ثراه بعضى از سيدان سنّى متعصّب را الزام داد . « 1 » و سنيان با آنكه تجويز صلات بر آل پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم مىكنند ، چون با اسم پيغمبر مذكور شود ، به اتفاق ، اسم آل را از صلات بيرون مىكنند . پس مىگويند : « صلّى اللّه عليه و سلّم » . و اين از فرط تعصّب ايشان است در عداوت و بغض اهل بيت صلوات اللّه و سلامه عليهم .
( بيان آنكه « و آله » را در صلوات بر پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم مجرور بايد خواند يا منصوب )
و خلاف است ميان علما كه لفظ « و آله » در « صلّى اللّه عليه و آله » مجرور است يا منصوب ؛ چون كوفيين تجويز نمودهاند هم در حالت اختيار و هم در حالت اضطرار كه عطف بر ضمير مجرور كنند ، بدون آنكه حرف جر را اعاده كنند . اكثر علما لفظ « و آله » را به كسر مىخوانند و اين اقوى است . و چون بصريين را اعتقاد اين است كه در حالت اختيار ، اين جايز نيست - چه اين به منزلهء عطف است بر بعضى از كلمه ؛ بلكه همين در حالت اضطرار ، جايز است - لفظ « و آله » را به نصب لام مىخوانند ، نه به جر ، و واو را به معنى « مع » مىگيرند . و شيخ كراجكى اين قول را ترجيح كرده است . و اين ضعيف است .
و اگر در صلات ، لفظ « على » را مكرر كنند ، - چنانچه در بسيارى از احاديث و ادعيهء مرويه از اهل بيت عصمت صلوات اللّه عليهم اجمعين وارد شده است - پس بگويند :
« صلّى اللّه عليه و على آله » ، جايز است .
هامش
( 1 ) . لؤلؤ البحرين ، ص 224 ؛ قصص العلماء ، ص 356 ، شرح حال علامه حلى .