باشد . از روى تعجّب و شگفت به مالداران و به صاحبان فرزندان ننگرد و آن را چيزى نشمرد . چنانكه آيهء كريمهء :
« فَلا تُعْجِبْكَ أَمْوالُهُمْ وَ لا أَوْلادُهُمْ إِنَّما يُرِيدُ اللَّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ بِها فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ تَزْهَقَ أَنْفُسُهُمْ وَ هُمْ كافِرُونَ » .
بر آن مشعر است .
يعنى بايد كه تو را متعجّب نسازد و به شگفت نيارد مالها و فرزندان ايشان اگرچه بسيار و بااقتدارند . اين هست و جز اين نيست كه خداى تعالى مىخواهد كه ايشان را عذاب كند در دنيا عاجلا به سبب مشقّت و محنت جمع مال و حفظ آن و رنج تهيّهء اسباب معاش متعلقان فراخور آن و به بيرون رفتن روحهاى پليد ايشان وقت مردن به حسرت و ندامت ، و ايشان كافران باشند .
از بزرگى پرسيدند كه در حق دنيا چه گويى ؟ گفت : چه گويم در حق چيزى كه به مشقّت بدست آرند و به حسرت بگذارند . بيت :
در اوّل چو خواهى كنى مال جمع * بسى بر خويش بايد گماشت
پس از بهر آن تا بماند به جاى * شب و روز مىبايدش پاس داشت
وزان جمله اين حال مشكلتر است * كه آخر به حسرت ببايد گذاشت
و پس از مردن و حسرت بردن كه آتش روحانى است بدن را نيز كه در كسب و تحصيل آن در الم گشوده و سعى بليغ نموده است و به سبب آن تنعّم و فراغت كرده است در دوزخ جسمانى در عذاب بايد ديد .
زهى نادانى احقّ و مجنون مطلق كه بعد از مشاهدهء اين همه غدر و مكر و بىوفايى اين سحّارهء دنيا فريفتهء وى شود ، و از پى وى دود تا وى را به نكاح خود درآرد . و چنين ظلم لايح و جفاى ظاهر و ستم هويدا به خود كند و به دست بر پاى خود تيشه زند و درخت حيات خود را از بيخ و بن بركند كه حق ، تعالى ، ( 156 ) مىفرمايد كه :
( 17 )
« يا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّما بَغْيُكُمْ عَلى أَنْفُسِكُمْ مَتاعَ الْحَياةِ الدُّنْيا ثُمَّ إِلَيْنا مَرْجِعُكُمْ فَنُنَبِّئُكُمْ بِما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ ( 23 ) إِنَّما مَثَلُ الْحَياةِ الدُّنْيا كَماءٍ أَنْزَلْناهُ مِنَ السَّماءِ فَاخْتَلَطَ بِهِ نَباتُ الْأَرْضِ مِمَّا يَأْكُلُ النَّاسُ وَ الْأَنْعامُ حَتَّى إِذا أَخَذَتِ الْأَرْضُ زُخْرُفَها وَ ازَّيَّنَتْ وَ ظَنَّ أَهْلُها أَنَّهُمْ قادِرُونَ عَلَيْها أَتاها أَمْرُنا لَيْلًا أَوْ نَهاراً فَجَعَلْناها حَصِيداً كَأَنْ لَمْ تَغْنَ بِالْأَمْسِ كَذلِكَ نُفَصِّلُ الْآياتِ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ »
( يونس ، 24 ) .