فصل [ 7 ] پيغمبران بايد كه همه معصوم باشند .
يعنى گناهان بزرگ ، چون زنا كردن و شراب خوردن ؛ و كوچك ، چون دروغ گفتن از ايشان در عمر خود دانسته و ندانسته واقع نشود . و دليل اين آن است كه ايشان هم گناه سر زند ايشان را هم كسى بايد كه حاكم و مانع ايشان باشد . پس ايشان را هم پيغمبر ديگر بايد ، و اين خلاف مقصود است .
فصل [ 8 ] واجب است كه بعد از پيغمبر او را جانشين باشد .
كه شريعت او را نگهدارد و وى معصوم باشد ، چرا كه مردمان به واسطهء مصلحت خود ، گاه باشد كه چيزها بر شريعت زياده و كم كنند ، تا از او هم رخنه در دين نشود و از خلايق ممتاز باشد بدان . و الّا عنقريب فساد ميان مردمان بهم رسد و دين خداى تعالى ضايع گردد .
فصل [ 9 ] علىّ بن ابى طالب عليه السّلام جانشين پيغمبر ماست .
و دليل اين آن است كه حضرت [ على ] دعوى امامت كرد و موافق آن اعجاز نمود ، و هر دو ظاهر است . و ديگر آنكه پيغمبر به امر خداى تعالى مردم را خبر داده ، كه او به حكم خداى تعالى چنان كه من به حكم خداى بر شما پيغمبرم ، على عليه السّلام و يازده فرزند او كه حسن و حسين و على و محمّد و جعفر و موسى و على و محمّد و على و حسن و مهدى ( عج ) است ، كه بعد از من امامان شمايند ، و اين متواتر شده ، و قول پيغمبر حق است ، پس امامت ايشان هم بر حق باشد . و ديگر آنكه همه اتّفاق دارند كه غير از على عليه السّلام ديگران معصوم نبودند ، پس در ميان امّت بعد از پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله سزاوار خلافت او باشد .
فصل [ 10 ] در آنكه يازده امام از اولاد على عليه السّلام كه اسامى مبارك ايشان مذكور شد ، امامان بر حقند .
و دليل بر اين آن است كه هركدام دعوى امامت كردند و اعجاز نمودند و به اتّفاق معصوم بودند ، و پيغمبر ، صلّى اللّه عليه و آله ، خبر داد كه ايشان امامند ، و نيز هريك را امام كه پيش از او بود به جاى خود نصب كرد ، و قول پيغمبر ، صلّى اللّه عليه و آله ، حق است ، پس امامت هريك از ايشان حق باشد .