مثنوى معنوى ( فارسى ) — صفحة 471

مساهمون: جلال الدين الرومي

ص٤٧١

مثل زدن در رميدن كره‌ى اسب از آب خوردن به سبب شخوليدن سايسان

آن كه فرمودست او اندر خطاب * كره و مادر همىخوردند آب

مىشخوليدند هر دم آن نفر * بهر اسبان كه هلا هين آب خور

آن شخوليدن به كره مىرسيد * سر همىبرداشت و از خور مىرميد

مادرش پرسيد كاى كره چرا * مىرمى هر ساعتى زين استقا

گفت كره مىشخولند اين گروه * ز اتفاق بانگشان دارم شكوه

پس دلم مىلرزد از جا مىرود * ز اتفاق نعره خوفم مىرسد

گفت مادر تا جهان بوده‌ست از اين * كار افزايان بدند اندر زمين

هين تو كار خويش كن اى ارجمند * زود كايشان ريش خود بر مىكنند

وقت تنگ و مىرود آب فراخ * پيش از آن كز هجر گردى شاخ شاخ

شهره كاريزى است پر آب حيات * آب كش تا بر دمد از تو نبات

آب خضر از جوى نطق اوليا * مىخوريم اى تشنه‌ى غافل بيا

گر نبينى آب كورانه به فن * سوى جو آور سبو در جوى زن

چون شنيدى كاندر اين جو آب هست * كور را تقليد بايد كار بست

جو فرو بر مشك آب انديش را * تا گران بينى تو مشك خويش را

چون گران ديدى شوى تو مستدل * رست از تقليد خشك آن گاه دل

گر نبيند كور آب جو عيان * ليك داند چون سبو بيند گران

كه ز جو اندر سبو آبى برفت * كاين سبك بود و گران شد ز آب و زفت

ز انكه هر بادى مرا درمىربود * باد مىنربايدم ثقلم فزود

مر سفيهان را ربايد هر هوا * ز انكه نبودشان گرانى قوى

كشتى بىلنگر آمد مرد شر * كه ز باد كژ نيابد او حذر

لنگر عقل است عاقل را امان * لنگرى دريوزه كن از عاقلان

او مددهاى خرد چون در ربود * از خزينه‌ى در آن درياى جود

زين چنين امداد دل پر فن شود * بجهد از دل چشم هم روشن شود

ز انكه نور از دل بر اين ديده نشست * تا چو دل شد ديده‌ى تو عاطل است

دل چو بر انوار عقلى نيز زد * ز آن نصيبى هم به دو ديده دهد

پس بدان كآب مبارك ز آسمان * وحى دلها باشد و صدق بيان

ما چو آن كره هم آب جو خوريم * سوى آن وسواس طاعن ننگريم

پى رو پيغمبرانى ره سپر * طعنه‌ى خلقان همه بادى شمر

آن خداوندان كه ره طى كرده‌اند * گوش با بانگ سگان كى كرده‌اند