مثنوى معنوى ( فارسى ) — صفحة 350

مساهمون: جلال الدين الرومي

ص٣٥٠

منبر و محراب سازم بهر تو * در محبت قهر من شد قهر تو

[ اشاره به سال‌هاى آغازين بعثت محمد ( ص ) ]

نام تو از ترس پنهان مىگوند * چون نماز آرند پنهان مىشوند

از هراس و ترس كفار لعين * دينت پنهان مىشود زير زمين

من مناره پر كنم آفاق را * كور گردانم دو چشم عاق را

چاكرانت شهرها گيرند و جاه * دين تو گيرد ز ماهى تا به ماه

تا قيامت باقيش داريم ما * تو مترس از نسخ دين اى مصطفا

اى رسول ما تو جادو نيستى * صادقى هم خرقه‌ى موسيستى

هست قرآن مر ترا همچون عصا * كفرها را در كشد چون اژدها

تو اگر در زير خاكى خفته‌اى * چون عصايش دان تو آن چه گفته‌اى

قاصدان را بر عصايت دست نى * تو بخسب اى شه مبارك خفتنى

تن بخفته نور تو بر آسمان * بهر پيكار تو زه كرده كمان

فلسفى و آن چه پوزش مىكند * قوس نورت تير دوزش مىكند

آن چنان كرد و از آن افزون كه گفت * او بخفت و بخت و اقبالش نخفت

جان بابا چون كه ساحر خواب شد * كار او بىرونق و بىتاب شد

هر دو بوسيدند گورش را و رفت * تا به مصر از بهر اين پيكار زفت

چون به مصر از بهر آن كار آمدند * طالب موسى و خانه‌ى او شدند

اتفاق افتاد كان روز ورود * موسى اندر زير نخلى خفته بود

پس نشان دادندشان مردم به دو * كه برو آن سوى نخلستان بجو

چون بيامد ديد در خرما بنان * خفته‌اى كه بود بيدار جهان

بهر نازش بسته او دو چشم سر * عرش و فرشش جمله در زير نظر

اى بسا بيدار چشم خفته دل * خود چه بيند ديد اهل آب و گل

آن كه دل بيدار دارد ، چشم سر * گر بخسبد بر گشايد صد بصر

گر تو اهل دل نه اى بيدار باش * طالب دل باش و در پيكار باش

ور دلت بيدار شد مىخسب خوش * نيست غايب ناظرت از هفت و شش

گفت پيغمبر كه خسبد چشم من * ليك كى خسبد دلم اندر وسن

شاه بيدار است حارس خفته‌گير * جان فداى خفتگان دل بصير

وصف بيدارى دل اى معنوى * در نگنجد در هزاران مثنوى

چون بديدندش كه خفته ست او دراز * بهر دزدى عصا كردند ساز

ساحران قصد عصا كردند زود * كز پسش بايد شدن وانگه ربود