مثنوى معنوى ( فارسى ) — صفحة 227

مساهمون: جلال الدين الرومي

ص٢٢٧

پرسيدن موسى عليه السلام از حق تعالى سر غلبه‌ى ظالمان

گفت موسى اى كريم كارساز * اى كه يك دم ذكر تو عمر دراز

نقش كژمژ ديدم اندر آب و گل * چون ملايك اعتراضى كرد دل

كه چه مقصود است نقشى ساختن * و اندر او تخم فساد انداختن

آتش ظلم و فساد افروختن * مسجد و سجده كنان را سوختن

مايه‌ى خونابه و زردآبه را * جوش دادن از براى لابه را

من يقين دانم كه عين حكمت است * ليك مقصودم عيان و رويت است

آن يقين مىگويدم خاموش كن * حرص رويت گويدم نه جوش كن

مر ملايك را نمودى سر خويش * كاين چنين نوشى همىارزد به نيش

عرضه كردى نور آدم را عيان * بر ملايك گشت مشكلها بيان

حشر تو گويد كه سر مرگ چيست * ميوه‌ها گويند سر برگ چيست

سر خون و نطفه حسن آدمى است * سابق هر بيشيى آخر كمى است

لوح را اول بشويد بىوقوف * آن گهى به روى نويسد او حروف

خون كند دل را و اشك مستهان * بر نويسد بر وى اسرار آن گهان

وقت شستن لوح را بايد شناخت * كه مر آن را دفترى خواهند ساخت

چون اساس خانه‌اى مىافگنند * اولين بنياد را بر مىكنند

گل بر آرند اول از قعر زمين * تا به آخر بر كشى ماء معين

از حجامت كودكان گريند زار * كه نمىدانند ايشان سر كار

مرد خود زر مىدهد حجام را * مىنوازد نيش خون آشام را

مىدود حمال زى بار گران * مىربايد بار را از ديگران

جنگ حمالان براى بار بين * اين چنين است اجتهاد كار بين

چون گرانيها اساس راحت است * تلخها هم پيشواى نعمت است

حفت الجنة بمكروهاتنا * حفت النيران من شهواتنا

تخم مايه‌ى آتشت شاخ تر است * سوخته‌ى آتش قرين كوثر است

هر كه در زندان قرين محنتى است * آن جزاى لقمه‌اى و شهوتى است

هر كه در قصرى قرين دولتى است * آن جزاى كارزار و محنتى است

هر كه را ديدى به زر و سيم فرد * دان كه اندر كسب كردن صبر كرد

بىسبب بيند چو ديده شد گذار * تو كه در حسى سبب را گوش دار

آن كه بيرون از طبايع جان اوست * منصب خرق سببها آن اوست

بىسبب بيند نه از آب و گيا * چشم چشمه‌ى معجزات انبيا