مثنوى معنوى ( فارسى ) — صفحة 210

مساهمون: جلال الدين الرومي

ص٢١٠

چون قيامت كوهها را بر كند * پس قيامت اين كرم كى مىكند

[ مقايسهء قيامت روحى و قيامت موعود ]

اين قيامت ز آن قيامت كى كم است * آن قيامت زخم و اين چون مرهم است

هر كه ديد اين مرهم از زخم ايمن است * هر بدى كاين حسن ديد او محسن است

اى خنك زشتى كه خويش شد حريف * و اى گل رويى كه جفتش شد خريف

نان مرده چون حريف جان شود * زنده گردد نان و عين آن شود

هيزم تيره حريف نار شد * تيرگى رفت و همه انوار شد

در نمك‌لان چون خر مرده فتاد * آن خرى و مردگى يك سو نهاد

صبغة الله هست خم رنگ هو * پيسها يك رنگ گردد اندر او

چون در آن خم افتد و گوييش قم * از طرب گويد منم خم لا تلم

آن منم خم خود انا الحق گفتن است * رنگ آتش دارد الا آهن است

رنگ آهن محو رنگ آتش است * ز آتشى مىلافد و خامش‌وش است

چون به سرخى گشت همچون زر كان * پس انا النار است لافش بىزبان

شد ز رنگ و طبع آتش محتشم * گويد او من آتشم من آتشم

آتشم من گر ترا شك است و ظن * آزمون كن دست را بر من بزن

آتشم من بر تو گر شد مشتبه * روى خود بر روى من يك دم بنه

آدمى چون نور گيرد از خدا * هست مسجود ملايك ز اجتبا

نيز مسجود كسى كاو چون ملك * رسته باشد جانش از طغيان و شك

آتش چه آهن چه لب ببند * ريش تشبيه مشبه را مخند

پاى در دريا منه كم گوى از آن * بر لب دريا خمش كن لب گزان

گر چه صد چون من ندارد تاب بحر * ليك مىنشكيبم از غرقاب بحر

جان و عقل من فداى بحر باد * خونبهاى عقل و جان اين بحر داد

تا كه پايم مىرود رانم در او * چون نماند پا چو بطانم در او

بىادب حاضر ز غايب خوشتر است * حلقه گر چه كژ بود نه بر در است

اى تن آلوده به گرد حوض گرد * پاك كى گردد برون حوض مرد

پاك كاو از حوض مهجور اوفتاد * او ز پاكى خويش هم دور اوفتاد

پاكى اين حوض بىپايان بود * پاكى اجسام كم ميزان بود

ز انكه دل حوض است ليكن در كمين * سوى دريا راه پنهان دارد اين

پاكى محدود تو خواهد مدد * ور نه اندر خرج كم گردد عدد

آب گفت آلوده را در من شتاب * گفت آلوده كه دارم شرم از آب

گفت آب اين شرم بىمن كى رود * بىمن اين آلوده زايل كى شود