اصل نهم . - در محبّت و شوق و رضا
بدان كه دوستى خداى - تعالى - عالىترين مقامات است ، بلكه مقصود همه مقامات اين است . كه ربع مهلكات براى طهارت است از هر چه از دوستى خداى - تعالى - مشغول بكند ، و همه منجيات كه پيش از اين گفتهايم مقدّمات اين است ، چون توبه و صبر و زهد و خوف و رجا و غير آن ، و آنچه پس از اين است ثمره و تبع اين است ، چون شوق و رضا . و غايت كمال بنده آن است كه دوستى خداى - تعالى - بر دل او غالب شود ، چنان كه همگى وى فروگيرد ، اگر اين نبود ، بارى غالبتر بود از دوستى ديگر چيزها . و شناختن حقيقت محبّت چنان مشكل است كه گروهى از متكلّمان انكار كردهاند و گفتهاند كه « كسى كه از جنس تو نبود او را دوست نتوان داشتن ، معنى دوستى فرمانبردارى است و بس . » و هر كه چنين پندارد از اصل دين خبر نداشته است . و شرح اين مهم است و ما پيشين شواهد شرع بر اثبات دوستى حق - تعالى - بگوييم ، آنگاه حقيقت و احكام وى بگوييم .
فضيلت دوستى خداى - تعالى
بدان كه همه اهل اسلام را اتفاق است بر آنكه دوست داشتن خداى - تعالى - فريضه است . و خداى - تعالى - مىگويد :
يُحِبُّهُم و يُحِبُّونَهُ
[ 1 ] . و رسول
هامش
[ 1 ] ( قرآن ، 5 - 54 ) ، خداى ايشان را دوست دارد و ايشان اللّه را دوست دارند .