اصل هشتم . - علاج ريا به طاعات و عبادات
بدانكه ريا كردن به طاعتهاى حق - تعالى - از كبايرست و به شرك نزديك است . و هيچ بيمارى بر دل پارسايان غالبتر از اين نيست كه چون عبادتى كنند خواهند كه مردمان از آن خبر يابند ، و در جمله پارسايى ايشان اعتقاد كنند . و چون مقصود از عبادت اعتقاد مردمان بود ، خود نه عبادت بود ، پرستيدن خلق بود و آن شرك بود و ديگرى را با حق - تعالى - شريك كرده باشد اندر عبادت خويش .
و حق - تعالى - چنين مىگويد :
فَمَنْ كانَ يَرْجُوا لِقاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَل عَمَلًا صَالِحاً وَ لا يُشْرِكْ بِعِبادَةِ رَبِّهِ احَداً
[ 1 ] . هر كه به ديدار حق - تعالى - اوميد دارد گو اندر عبادت حق - تعالى - شرك ميفكن .
و خداى - تعالى - مىگويد :
فَوَيْلٌ لِلْمُصَلّينَ الَّذينَ هُمْ عَن صَلوتِهِمْ ساهُونَ الَّذينَ هُمْ يُراؤُنَ وَ يَمْنَعُونَ الْماعُونَ
[ 2 ] ، واى بر كسانى كه نماز بر سهو و ريا كنند .
و يكى پرسيد از رسول ( ص ) كه « رستگارى اندر چيست ؟ » گفت :
« اندر آنكه طاعت خداى - تعالى - دارى و به رياى مردمان نكنى . » و گفت
هامش
[ 1 ] ( قرآن ، 18 - 110 ) ، پس هر كه ديدار خداوند خويش اميد مىدارد ، پس كار كند كار نيك و شريك قرار ندهد در پرستش پروردگار خويش كسى را .
[ 2 ] ( قرآن ، 107 - 4 - 7 ) ، واى بر آن نمازگزاران كه از نماز بازماندهاند ، ايشان كه نماز مىنمايند و نگريستن مردمان را نماز مىكنند ، و باز مىدارند از زكات دادن .