است و نه قرآنخوان . » و اگر كسى عجمى باشد - كه معنى قرآن نداند - هم [ 1 ] آهسته خواندن فاضلتر باشد ، نگاهداشت حرمت را [ 2 ] .
ادب سوم
گريستن است . رسول ( ص ) مىگويد : « قرآن برخوانيد و بگرييد ، اگر گريستن فرا نيايد ، به تكلف فراز آوريد . » و ابن عباس گويد : « چون سجدهء سبحان برخوانيد ، شتاب مكنيد در سجود تا بگرييد ، اگر كسى را چشم نگريد بايد كه دلش بگريد . » رسول ( ص ) گفت : « قرآن براى اندوه فرود آمده - است : چون برخوانيد ، خويشتن را اندوهگين كنيد . » و هر كه وعد و وعيد و فرمانهاى قرآن را تأمل كند و عجز خويش همىبيند ، ناچار اندوهگين شود اگر غفلت بر وى مستولى نبود .
ادب چهارم
آنكه حقّ هر آيتى بگزارد . رسول ( ص ) چون به آيت عذاب رسيدى استعاذت كردى ، و چون به آيت رحمت رسيدى تنزيه و تسبيح كردى ، و در ابتدا اعوذ بگفتى ، چون فارغ شدى ، گفتى :
اللّهمّ ارحمنى بالقرآن و اجعله اماما و نورا و هدى و رحمة ، اللّهمّ ذكّرنى منه ما نسيت ، و علّمنى منه ما جهلت و ارزقنى تلاوة آناء اللّيل و النّهار و اجعله حجّة لي يا ربّ العالمين [ 3 ] .
و چون به آيات سجده رسد ، سجده كند . اول تكبير بگويد و آنگاه سجده كند ، و شرطهاى نماز - از ستر عورت و طهارت - در وى نگاه دارد ، و تكبير و سجود كفايت بود - بىتشهّد و سلام .
هامش
[ 1 ] هم ، باز .
[ 2 ] براى حفظ حرمت .
[ 3 ] خدايا مرا به قرآن ببخش ، و آن را براى من پيشوا و روشنى و راهبر و رحمت قرار بده ، خدايا آنچه از قرآن فراموشم شده به يادم آور ، و آنچه را نمىدانم مرا بياموز ، و تلاوت آن را در سراسر شب و روز نصيبم كن ، و آن را برايم حجتى ساز ، اى پروردگار جهانيان .